นางนั่งถามจะเป็นเพียงเด็กน้อย และสิ่งที่เรียนก็เป็นเพียงอักษรเบื้องต้น แต่บนใบหน้ากลับไร้ซึ่งความอายแม้แต่น้อย ประหนึ่งยึดคติ ‘การเรียนรู้ไม่มีก่อนหลัง ผู้ใดเข้าใจมากกว่าย่อมเป็นอาจารย์’ อย่างแท้จริง
แต่พอถามไปได้สักครู่ จอมยุทธ์หญิงก็ขมวดคิ้วสูดจมูก
“หืม… ทำไมถึงได้กลิ่นหอมประหลาดเช่นนี้”
“เมื่อครู่มีแขกมา” แม่นางสามสีตอบเรียบๆ
“แขกแบบไหนกัน”
“จิ้งจอกกับหางของนาง”
“กลิ่นนี้หอมจริงเชียว”
“นั่นกลิ่นจิ้งจอก”
“ข้าว่าข้าเคยได้กลิ่นคล้ายๆ กันมาก่อน”
“ใช่ กลิ่นจิ้งจอก”
“มันคุ้นนัก… เหมือนเคยได้กลิ่นจากปีศาจตนหนึ่งที่ซ่อนตัวอยู่ในนครฉางจิง แต่ไม่ใช่จิ้งจอกนะ ได้ยินว่าเป็นกระต่าย”
“ก็กลิ่นจิ้งจอกนั่นแหละ”
“ท่านอาจารย์พูดถูก…”
เงาเล็กเงาใหญ่จึงก้มหน้าศึกษาต่อ
ความสามารถในการเรียนรู้ระหว่างผู้ใหญ่กับเด็ก ใครเหนือกว่ากันก็ไม่แน่ แต่เมื่อผู้ใหญ่ตัดสินใจจริงจังที่จะศึกษา โดยเฉพาะเมื่อรู้ชัดว่าจำเป็นต้องเรียนแล้ว ความตั้งใจมักดีกว่าเด็กหลายเท่า แม่นางสามสีมีพรสวรรค์ล้ำเลิศ แค่เห็นตัวอักษรก็จำได้ทันที แต่ความขยันและความตั้งใจของจอมยุทธ์หญิงก็หาได้ด้อยไปกว่า แม้ทักษะพื้นฐานจะน้อยกว่า ทว่าในรอบหลายสิบปีที่ผ่านมา นางก็สั่งสมประสบการณ์ไว้ไม่น้อย เพียงแต่ยังไม่รู้จักอักษรเท่านั้น
ครั้นได้เรียนจริงจัง จึงก้าวหน้าอย่างรวดเร็ว จนทำให้แม่นางสามสีรู้สึกกดดันไม่น้อย
บางครั้งซ่งโหยวยังอดรู้สึกไม่ได้ ว่าพวกนา
