ห็นไปถึงประตูเบื้องล่าง
“ข้าลงไปดูเอง”
สาวใช้หมุนกายลงบันได เสียงฝีเท้าค่อยๆ ห่างไป
หญิงสาวก็ลุกขึ้นเช่นกัน นางเดินไปเปิดหน้าต่างออกโดยไร้ความหวั่นเกรง
เพียงเห็นเงาควันดำก้อนหนึ่ง ลอยขึ้นแทรกกลืนไปกับผืนรัตติกาล แต่ในสายตาของนางกลับชัดเจน ควันนั้นค่อยๆ ลอยสูงขึ้น แล้วลอยห่างออกไปทางทิศตะวันตกของเมือง
ในเวลาเดียวกัน เสียงฝีเท้าของสาวใช้ก็ดังกลับขึ้นมาอีกครั้ง
“เป็นหมาป่าตัวหนึ่ง ไม่ใช่หมาป่าที่นี่ แต่เป็นหมาป่าทุ่งหญ้าที่เราเคยเห็นบ่อยๆ เมื่อตอนเด็ก เพียงแต่ไม่ใช่หมาป่าจริงๆ เป็นเพียงร่างจำแลงของมัน” นางพูดพลางเดินขึ้นมาพร้อมรวบหางหนูสีเทาตัวโตสองตัวไว้ในมือ นางสะบัดไปมา หมุนวนเป็นวงกลม แย้มยิ้มราวกับไม่ใส่ใจสิ่งใด “หมาป่าตนนั้นเอาหนูสองตัวนี้มาส่งให้เรา พอวางเสร็จก็หายไป ข้าไม่ได้ขัดขวาง”
“เป็นเจ้าแมวตัวนั้น”
“ช่างเป็นเด็กดีเหลือเกิน ข้ายิ่งชอบมันมากขึ้นทุกที”
สาวใช้ยังคงสะบัดหนูไปมาอย่างไม่ใส่ใจ เป็นภาพที่ผู้อื่นคงยากจะจินตนาการออก
“อย่าทำเช่นนั้นอีก”
“เพราะเหตุใด”
“เสียมารยาท”
“ก็มีเพียงเราสองคนจะเกรงไปไย อีกอย่าง ‘เจ้า’ ก็จะต้องตายแล้ว ยังต้องกลัวอันใดอีกหรือ”
“เสียมารยาท”
“ก็ได้”
สาวใช้ทำตามอย่างว่าง่าย ขว้างหนูสองตัวลงบนโต๊ะ ก่อนเงยหน้ามองหญิงสาวอย่างยิ้มๆ “นี่เป็นของขวัญจากพวกเขา…หนูตัวอ้วนพีเช่นนี้ ต่อให้อยู่ในฉางจิงก็ใช่ว่าจะหาง่าย คงคัดสรรมาอย่างดี เจ้าจะจัดการมันอย่างไรดี
