้คนเดินขวักไขว่ไม่ขาดสาย ทั้งพ่อค้าและแขกเหรื่อแวะเวียนไปมา ข้างถนนคือร้านรวงประดับโคมไฟส่องสว่างละลานตา ชั้นล่างวางสินค้านานาชนิด ชั้นบนมีสตรีแต่งกายงดงามโบกแขนเสื้อสีชาดแย้มยิ้มกล่าววาจาเชื้อเชิญ เสียงเด็กเล็กหัวเราะยามวิ่งไล่กัน มีทั้งชาวเมืองทักทายสนทนากับเพื่อนบ้าน ทั้งบุตรหลานบ้านตระกูลผู้ดีออกมาเดินเล่นพร้อมบ่าวไพร่ติดตาม บ้างก็เป็นเชื้อพระวงศ์หรือขุนนางยศสูงออกมาเดินเที่ยว กว่าตัวจะถึงหน้าถนน เหล่าผู้ติดตามก็เปิดทางให้เรียบร้อยแล้ว ทั้งถนนอุดมไปด้วยสารพัดเสียง เป็นภาพแห่งความเจริญรุ่งเรือง
นักพรตไม่ได้เห็นความครึกครื้นเช่นนี้มานานแล้ว
แต่ยามนี้เมื่อได้ประจักษ์ กลับรู้สึกสะท้อนใจนัก
เทียบกับดินแดนตอนเหนือ โดยเฉพาะที่แคว้นเย่ว์โจวอันแร้นแค้นแล้ว นครฉางจิงดูเหมือนอยู่คนละโลกกับที่นั่นเลย
แมวน้อยเบิกตากลมโต มองแสงไฟระยิบระยับ ทั้งรู้สึกแปลกใหม่และคุ้นเคยในคราเดียวกัน
“ท่านคิดว่ามันดูไม่ยุติธรรมหรือไม่” แม่ทัพเฉินยืนเคียงข้างนักพรต สายตาสงบนิ่งทอดมองภาพตรงหน้าและผู้คนมีอำนาจที่เดินอยู่บนถนนนั้น ก่อนหันกลับมามองอีกฝ่าย
“เกรงว่าชาวบ้านที่ดินแดนตอนเหนือคงไม่อาจจินตนาการถึงภาพนี้ได้ แม้จะเป็นในความฝันก็ตาม”
“ไม่ใช่แค่ที่ดินแดนตอนเหนือหรอก”
“ก็จริง…”
แม่ทัพเฉินละสายตา
ในใจเขาย่อมรู้แจ้งอยู่แล้ว
กระเบื้องทุกแผ่น อิฐทุกก้อนที่หล่อรวมกันเป็นความเจริญรุ่งเรืองแห่งเมืองฉางจิงล้วนเรียงรายอ
