ยู่เหนือศีรษะผู้คน อย่าว่าแต่ดินแดนทางตอนเหนือที่เพิ่งผ่านศึกสงครามกับมารปีศาจมาเลย แม้แต่หมู่บ้านที่ห่างจากฉางจิงออกไปเพียงไม่กี่สิบลี้ ก็ยังมีผู้คนมากมายที่ใช้ชีวิตเยี่ยงอีกโลกหนึ่ง หาได้มีส่วนรู้เห็นความเจริญหรูหรานี้ไม่
“คุณชายมีหนทางแก้หรือไม่”
แม่ทัพเฉินหันกลับมาถาม สายตายังสงบนิ่งเช่นเดิม
นักพรตเพียงส่ายหน้า มิได้ตอบ เพียงก้าวลงบันไดไป “ท่านแม่ทัพควรคิดถึงเรื่องของตนเองก่อน”
แมวน้อยรีบกระโดดตามลงมาจากบันได แม่ทัพเฉินเองก็เดินต่อไปด้วยใบหน้าเรียบเฉย
บรรดาผู้ติดตามในชุดแดงแต่ละคนล้วนมีรูปร่างสูงใหญ่ สง่าผ่าเผย สายตาเฉียบขาด ครั้นพวกบ่าวที่ออกหน้าแหวกทางให้เจ้านายเห็นเหล่าทหารพกดาบข้างกายล้วนสะดุ้งโหยงแล้วยอมถอยไป แม้ไม่ยอมหลีกทางก็ถูกเจ้านายตำหนิ ส่วนบุตรหลานบ้านผู้ดีทั้งหลาย ครั้นเห็นแม่ทัพเฉิน ย่อมไม่มีผู้ใดกล้าสำแดงอาการหยาบคาย ล้วนเผยท่าทีสุภาพนอบน้อมออกมาทันที
“ได้ เช่นนั้นขออำลาคุณชาย”
“ขอบคุณแม่ทัพที่ต้อนรับ” นักพรตเอ่ยด้วยความจริงใจ พลันเผยรอยยิ้มบางๆ “ข้าไม่ได้กินอาหารเลิศรสเช่นนี้มานานแล้ว”
“ตัวข้าเองก็เช่นกัน”
“เชิญแม่ทัพกลับเถิด”
“จากนิสัยของคุณชาย มาถึงฉางจิงแล้ว คงปิดประตูพักผ่อนหลายวัน ไม่สนใจเรื่องภายนอก อีกสักสองสามวัน ข้าจะมาเยี่ยมพร้อมสุราและชาชั้นเลิศ ถึงตอนนั้นเราค่อยสนทนากันต่อ”
“ข้าก็จำชะเตรียมสำรับอาหารไว้ให้ท่านแม่ทัพด้วย เพียงแต่อาจจะไม่หรูหราเท่าที่ห
