“เสือตัวใหญ่จัง!”
“ใช่แล้ว…”
“ใหญ่กว่าตัวอื่นอีก!”
“ใช่…”
“ตัวนี้ใช่ได้หรือ…”
“ใช้ไม่ได้”
ซ่งโหยวก้มมองร่างเสือมหึมา โดยมีแม่นางสามสียืนอยู่ใกล้ๆ
คิดว่านี่คงเป็นร่างจริงของจ้าวแห่งพงไพรตามที่ชาวบ้านเล่าขานกันมา เทียบกับเสือยักษ์ตรงหน้าแล้ว ร่างทั้งสองกลับดูเล็กจิ๋วไปทันที
มันตัวใหญ่กว่าวัวเพียงนิด หากใช้กระบี่สู้กับมันแล้วแทงไม่โดนจุด เกรงว่ากระบี่คงแทงเข้าเพียงฝั่งเดียว แทงสุดด้ามก็ยังไม่ทะลุร่างของมัน กรงเล็บยาวยิ่งกว่ากระบี่ หนายิ่งกว่าขวาน ยอดฝีมือยุทธภพอาจปราบภูตผีปีศาจได้ แต่พละกำลังนั้นอาจไม่เพียงพอต่อการประชันกับจ้าวแห่งพงไพร
ทว่าบัดนี้ร่างของเสือร้ายกลับเต็มไปด้วยรอยฟันเล็กใหญ่นับร้อย ยากจะจินตนาการว่ามือกระบี่ต้องใช้แรงกายเพียงใดถึงจะสังหารมันได้ ตลอดเส้นทางตั้งแต่ถ้ำเสือจนมาถึงที่นี่ล้วนเต็มไปด้วยซากปรักหักพัง การต่อสู้คงเป็นไปอย่างดุเดือด หลังสังหารมันได้ ร่างของมือกระบี่เองก็คงเต็มไปด้วยบาดแผลฉกรรจ์
หากคาดเดาจากระยะเวลาแล้ว เขาคงพักอยู่บนภูเขาหลายวัน แต่ถึงกระนั้นเขาก็กำราบมันได้โดยไม่คิดถอย
จอมยุทธ์ซูมีฝีมือแก่กล้า ไม่ผิดคำที่กล่าวกับเหล่าทหารยามหน้าประตูเมืองว่า ‘ข้าไปถึงที่นั่นเมื่อไร ปีศาจเสือย่อมถูกกำจัดเป็นแน่’ เขาเองก็คงบาดเจ็บสาหัส จึงจัดการเสือร้ายและปีศาจตนอื่นในป่าต่อไม่ไหว ทั้งไม่ได้กลับไปแจ้งทางการหรือชาวเมืองแต่อย่างใด เพียงพยุงร่างกายอันบอบช้ำกลับไป อาจไ
