โฮกกก!
เสียงคำรามดังกึกก้องทั่วท้องนภา ผืนป่าพลันไหวสะท้าน
ตามมาด้วยเสียงบางอย่างเคลื่อนตัวอยู่ในพงไพร ร่างมหึมาของเสือที่ยังคงมีร่องรอยการบาดเจ็บพลันพุ่งทะยานออกมาจากพงหนาม จู่โจมใส่กลุ่มคนทันที
แม้ดูเหมือนอยู่ห่างไกล ทว่าความเร็วกลับเกินกว่ามนุษย์จะจินตนาการได้ เพียงพริบตาเดียว ลวดลายลำตัวลายพาดกลอนก็ปรากฏชัดสู่สายตา ร่างนั้นขยายใหญ่ขึ้นต่อหน้า ราวกับกระโจนถึงตัวในทันใด
ข้างหน้ามีหมาป่าจำนวนหนึ่งที่แม่นางสามสีเลือกสรรไว้คอยยืนตั้งรับ
แม้เสือตนนี้จะไม่ได้บำเพ็ญตบะมาสูงส่งนัก แต่ก็ถือว่ากลายเป็นภูตแล้ว แม้แต่เหล่าหมาป่าผู้เป็นบริวารของราชันหมาป่า ก็ยังต้องชะงักไปเพราะเสียงคำรามสะท้านวิญญาณนั้น มีเพียงตัวหนึ่งที่กระโจนเข้าหาอย่างบ้าบิ่น แต่ถูกอุ้งเท้ามหึมาฟาดเพียงครั้งเดียว ร่างของมันก็กระเด็นไป ครั้นตกลงสู่พื้น ดิ้นพล่านอยู่ไม่กี่คราก็กลายเป็นควันดำลอยกลับเข้าสู่ธง
แม่นางสามสีเบิกตากว้าง แทนที่จะหวาดกลัวเสือยักษ์ หรือเสียงคำรามดังก้องสะท้านผืนป่า กลับแค่สูดหายใจเข้า สีหน้าของนางสงบนิ่ง แววตาแน่วแน่มั่นคง ก่อนจะอ้าปากพ่นก้อนลมปราณออกไป
“ฟู่!”
เปลวเพลิงพลันพวยพุ่งออกมา แผดเผาคลื่นอากาศจนบิดเบี้ยว
เพลิงนั้นพุ่งไปเบื้องหน้า ทว่าคลื่นความร้อนกลับกระจายซัดไปทางด้านหลัง ความร้อนระอุทำให้ใบไม้เหลืองในพงพลันติดไฟไปด้วย ใบไม้เขียวชอุ่มเดือดปุดๆ ราวถูกต้ม
เสือร้ายยังคงทะยานกายเข้ามา ขนของมันเ
