อำเภอจินเหอขึ้นชื่อว่าเป็นถิ่นเสือชุกชุมมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว
แท้จริงแล้วล้วนป็นผลพวงจากสงคราม
สงครามผ่านพ้นไป ผู้คนมากมายล้มตาย คนน้อยลง พงหญ้าขึ้นรกรุงรัง สัตว์ร้ายทั้งหลายที่เคยถูกขับไล่ไป ต่างหวนกลับมาอีกครา ภูตผีปีศาจก็พลอยเยอะขึ้นไปด้วย
ทว่าหลังแผ่นดินต้าเยี่ยนกลับคืนสู่ความสงบ มีหลายแห่งในแคว้นกวงโจวที่ปราบสัตว์ร้ายไปได้หมด เหลือเพียงอำเภอจินเหออันอุดมด้วยภูเขาสูงเท่านั้น จึงกวาดล้างไม่หมดไม่สิ้นเสียที
ยามวิกฤตที่สุดถึงกับมีคำเล่าลือว่า สัตว์ร้ายออกล่าเป็นฝูง เดินท่องไปทั่วตัวอำเภอทั้งกลางวันกลางคืน ไม่มีผู้ใดกล้าขับไล่ พวกมันช่างอาจหาญเสียจนเลิกหากินเพียงลำพัง ต้องรวมฝูงออกท่องไปตามถนน ไม่เกรงกลัวมนุษย์ ไม่รู้ว่าเป็นเรื่องจริงหรือเท็จกันแน่ แต่ถึงกระนั้นการมีเสืออาศัยอยู่ก็เลวร้ายเกินพอแล้ว อย่างน้อยคงมีไม่กี่ตัวที่กล้าบุกเข้ามาในเขตชุมชน
ต่อมาเสือนั้นได้กลายเป็นภูต ได้รับสมญานามว่า ‘จ้าวแห่งพงไพร’ ไม่ต้องลงมาล่ามนุษย์เอง แต่สั่งบริวารเสือให้จับคนส่งขึ้นไปให้กิน
ทางการเคยเข้าไปปราบหลายครั้ง แต่กลับไม่อาจทำอันใดได้
ซ่งโหยวเข้าใกล้อำเภอจินเหอมากขึ้นเรื่อยๆ กำแพงเมืองเริ่มปรากฏสู่สายตา
เจ้าแมวยังคงเดินนำหน้า แต่กลับหยุดลงข้างทาง ยืดคอชะโงกมองลึกเข้าไปในพงหญ้า ดวงตาฉายแววประหลาดใจปนรังเกียจ ทั้งยืนนิ่งไปชั่วขณะหนึ่ง
ซ่งโหยวและม้าแดงเดินผ่านนางไป พลันหันไปมองสิ่งที่อยู่ข้างทาง พบว่า
