สียงตั๊กแตนแล้ว
มองดูจากใกล้ๆ ช่างคล้ายกลุ่มเมฆดำ กระทั่งฝูงนกบินกระจายตัวออกไปไกล กลุ่มเมฆนั้นจึงค่อยจางกลายเป็นจุดเล็กๆ กลางท้องฟ้า บางตัวบินไปไกลจนมองไม่เห็น บางส่วนบินต่ำ ล่องหนไปกับอากาศ คอยจับตั๊กแตน หรือโฉบลงพื้น
เสียงนกร้องและเสียงกระพือปีกดังกระหึ่มไปทั่วฟากฟ้า
เหตุการณ์นี้ดำเนินไปยาวนาน ไม่รู้ว่าปล่อยนกออกไปกี่ตัวกว่าจะสงบลง
ซ่งโหยวเงยหน้ามอง เสมือนตนได้ก้าวข้ามม่านกาลเวลา เห็นภาพเยี่ยนเซียนแห่งอันชิงใช้วิชาขนอาหารจากยุ้งฉางแดนไกลมาช่วยเหลือผู้คนในช่วงภัยพิบัติครั้งใหญ่
เจ้าแมวก็แหงนหน้าขึ้นมองด้วยความตะลึง
“เก่งจังเลย…”
ตามมาด้วยเสียงพึมพำใสแจ๋ว
……………
