“ท่านผู้ดูแลพอรู้คร่าวๆ หรือไม่ว่าจอมยุทธ์ซูจะกลับมาเมื่อใด”
“ไม่กล้าปิดบังคุณชาย…”
ผู้ดูแลหลัวยังคงมีสีหน้าลำบากใจ “ข้าเองก็ไม่แน่ใจ ยอดอาชาของท่านเจ้าสำนักมีพละกำลังมหาศาล หนึ่งวันวิ่งได้ไกลถึงพันลี้ ปราบมารปีศาจถือเป็นเรื่องใหญ่ ท่านเจ้าสำนักย่อมไม่อาจรีรอ แต่ถึงกระนั้นนี่ก็ถือเป็นภารกิจยากเข็ญ ซ้ำแล้วท่านเจ้าสำนักยังนั่งสมาธิหลังเสร็จศึกด้วยความเคยชิน… หากทุกอย่างราบรื่นดี อีกไม่กี่วันก็คงกลับมากระมัง แต่ถ้าไม่เป็นเช่นนั้น เกรงว่าจะกินเวลานานเป็นเดือน ไม่อาจกำหนดได้ ส่วนเรื่องรับศิษย์นั้น เจ้าสำนักก็ได้จัดเตรียมไว้ก่อนออกเดินทางแล้ว”
“เช่นนั้นเอง”
ซ่งโหยวพยักหน้าเป็นเชิงเข้าใจ
มารปีศาจนั้นแตกต่างจากมนุษย์ พวกมันมีเล่ห์เหลี่ยมมากมาย ยากจะคาดเดา ไม่ว่าจะเร้นกายอยู่กลางภูเขาหรือซุกซ่อนอยู่ตามทุ่งนา ล้วนเสาะหาได้ยากยิ่ง ไม่อาจบอกได้ว่าต้องใช้เวลานานเพียงใด ซูอี้ฝานบรรลุวิถีกระบี่อัสนีสวรรค์ นับตั้งแต่บรรลุวิชามาจนถึงบัดนี้ก็ยังถือว่าไม่นานมาก หากหลังกำจัดปีศาจได้สัมผัสได้ถึงสิ่งใดก็จะนั่งสมาธิพิจารณาถึงวิถีแห่งกระบี่ ล้วนเป็นเรื่องปกติทั้งสิ้น
ทว่าซ่งโหยวยังต้องเดินทางต่อไป หากต้องการพบสหายเก่าแล้วต้องรออยู่ที่นี่ไม่กี่วันก็ยังรอได้ หรือจะเป็นสิบวันก็พอไหว แต่ถ้าเป็นเดือน เกรงว่าจะเสียเวลาเกินไป
ผู้ดูแลหลัวลอบมองเขาเล็กน้อย “ตลอดเวลาหนึ่งปีครึ่งที่ต้องพรากจากคุณชายไป ท่านเจ้าสำนักม
