กก่อน
บัดนี้ผ่านไปกว่าสิบวันแล้ว ยิ่งไม่รู้ว่าเขายังค้างอยู่ที่แรก หรือว่ากำจัดปีศาจแห่งแรกได้แล้ว กำลังมุ่งหน้าไปยังแห่งที่สอง
“แม่นางสามสีไม่รู้…”
เด็กหญิงบนเตียงตอบนักพรตไปตามตรง
“เช่นนั้น…”
ซ่งโหยวครุ่นคิดพลางเอ่ย “เช่นนั้นพวกเราไปทางเหนือกันก่อนดีหรือไม่”
“ไปทางเหนือก่อน!”
“แม่นางสามสีเองก็เห็นดีด้วยใช่หรือไม่”
“แม่นางสามสีจะตามเจ้าไปเอง”
“ดี”
นักพรตตัดสินใจแล้วก็ไม่ลังเลอีกต่อไป
ประการแรกการกำจัดตั๊กแตนและปีศาจเสือนั้นเป็นเหตุเร่งด่วน ประการที่สองซ่งโหยวก็ตั้งใจจะกลับไปที่ฉางจิงพอดี ต้องมุ่งหน้าไปทางตะวันตก หากไปทางเหนือแล้วค่อยไปทางตะวันตก ระหว่างทางก็จะได้ผ่านแคว้นเหอโจว ตรงเข้าสู่อั๋งโจว และกลับไปเยือนฉางจิงได้ในที่สุด แต่ถ้าหากไปทางตะวันตกเฉียงเหนือก่อนแล้วค่อยวกกลับมาทิศเหนืออีกรอบ ก็จะเดินเสียเที่ยวเปล่าๆ
ในเมื่อตอนนี้ไม่รู้ว่าซูอี้ฝานอยู่หนใด ก็ให้วาสนานำพาแล้วกัน
“ยังเหลืออีกสองวัน”
“ยังเหลืออีกสองวัน~”
“แม่นางสามสีออกไปเดินเล่นเถิด ไปฟังคนพวกนั้นเรียกเจ้าว่าศิษย์พี่เสีย พอเราไปจากที่นี่ แม่นางสามสีก็คงไม่มีโอกาสได้เป็น ‘พี่สาว‘ อีกนานเชียวนะ”
“จริงด้วย!”
สีหน้าของเด็กหญิงพลันเคร่งขรึมขึ้นมาในทันใด
[1] จริงแล้วคือเซียนกระบี่(剑圣) แต่แม่นางสามสีได้ยินผิดเป็นเซียนบะหมี่(剑剩)
……………
