งสามสีฉลาดมาก”
“แน่นอนอยู่แล้ว”
“แล้วถ้าผู้แซ่ซูไม่มาเล่า”
“เช่นนั้นข้าคงต้องถามแม่นางสามสีแล้ว”
“พวกเราจะไปตามหาเขากัน!”
“ตามที่แม่นางสามสีว่าเลย” ซ่งโหยวเว้นไปครู่หนึ่ง “แต่ว่าพวกเรายังไม่รู้เลยว่าคุณชายผู้แซ่ซูไปที่ไหน เพราะฉะนั้นแล้วคงต้องให้แม่นางสามสีผู้ชาญฉลาดตัดสินใจว่าจะไปตามหาที่ไหน”
“ให้แม่นางสามสีตัดสินใจหรือ”
“ใช่แล้ว…”
ซ่งโหยวหันมาจ้องหน้านาง แล้วเริ่มอธิบายให้นางฟังอย่างตั้งใจและจริงจัง
ที่อำเภอจี๋เยี่ยนทางตอนเหนือมีปีศาจแมลงออกอาละวาด ห่างจากที่นี่ราวสี่ร้อยลี้ ส่วนที่อำเภอจินเหอทางทิศตะวันตกนั้นมีปีศาจเสือ อยู่ห่างจากที่นี่สักหกเจ็ดร้อยลี้ แสดงว่าทางเหนืออยู่ใกล้กว่า ว่ากันว่าปีศาจแมลงแพร่ออกไปอย่างรวดเร็ว กัดกินพืชผลทั้งอำเภอจนสิ้นซาก ส่วนปีศาจเสือนั้นแม้จะดุร้าย กินคน แต่กลับไม่จู่โจมฉับพลันเหมือนปีศาจแมลง เช่นนั้นแล้วซูอี้ฝานน่าจะมุ่งไปทางเหนือก่อน
ทว่ากลับได้ยินมาอีกว่าหากเป็นฝูงตั๊กแตนระบาด ก็ใช่ว่าจะเป็นฝีมือของปีศาจเสมอไป อาจจะเป็นข่าวลือจากปากผู้คนก็เป็นได้ การปราบปีศาจเสือนั้นเป็นเรื่องง่ายสำหรับกระบี่ฟ้าคำรน แต่ไม่ใช่กับปีศาจแมลง มันกำจัดยากพอๆ กับตอนที่เทพสายฟ้าต้องปราบปีศาจหนูที่อำเภอหลานมั่ว ต่อให้ซูอี้ฝานจะฝึกกระบี่จนบรรลุวิชาแล้ว ลำพังเพียงหนึ่งยอดฝีมือและหนึ่งกระบี่ก็คงไม่อาจกำจัดแมลงทั้งหมดได้ หากคิดประเด็นนี้ ก็เป็นไปได้ว่าเขาจะมุ่งหน้าไปทางตะวันต
