อมหลับนอนได้ทุกหนแห่ง อีกทั้งฤดูนี้ยังไม่หนาวมากเท่าไร”
กลุ่มคนเร็วกว่าซ่งโหยวอยู่บ้าง ซ้ำยังไม่ชะลอฝีเท้ารอเขา
ไม่นานก็ทิ้งห่างไปแล้ว
ชาวยุทธ์พวกนั้นได้แต่หันกลับมาคารวะส่งลาซ่งโหยวเท่านั้น
อีกไม่กี่สิบลี้ก็ถึงเขาอู้ซานแล้ว นกนางแอ่นคอยนำทางไปไม่ให้เดินหลงทิศ
เป็นดังที่เหล่าชาวยุทธ์กล่าวไว้ไม่ผิด เชิงเขาหนาแน่นไปด้วยผู้คน มีทั้งชาวยุทธ์และผู้ลากมากดีที่พาลูกหลานมาฝากตัว ส่วนตนนั้นตั้งหลักปักฐานรอฟังข่าวคราวอยู่ด้านล่าง บนภูเขาเองก็มีคนสร้างเรือนใหม่ไม่ขาดสาย
ต่อให้เป็นสำนักยุทธ์ใหญ่ๆ ก็ใช่ว่าจะได้เห็นภาพนี้บ่อยนัก
ซ่งโหยวย่างกรายไปพลางทอดมอง บังเกิดความรู้สึกราวกับได้เห็นภาพในอนาคตอีกหลายสิบปีข้างหน้า สำนักแห่งนี้จะกลายเป็นสำนักใหญ่หนึ่งในยุทธภพแน่นอน
ในยุทธภพ สิ่งที่คนให้ค่าที่สุดคือ ‘ชื่อเสียง’ และเมื่อมีปรมาจารย์เพียงหนึ่งเดียวของยุคเป็นหลักประกัน ที่ดินกันดารย่อมแปรเปลี่ยนเป็นสำนักใหญ่ได้เพียงชั่วพริบตา
ระหว่างทางมีผู้คนมากมายทอดสายตามายังเขา บ้างก็ด้วยความสงสัย บ้างก็คล้ายเคยได้ยินเรื่องเล่าขาน แล้วเห็นเขาแต่งกายคล้ายเซียนในเรื่องเล่านั้น จึงแอบกระซิบกระซาบกัน แต่ถึงกระนั้นก็ยังไม่กล้าฟันธง
ซ่งโหยวเดินขึ้นไปถึงบนเขา เห็นผู้ใหญ่พาเด็กๆ มาลงชื่อ โดยมีคนคอยทำหน้าที่จดบันทึกอยู่
ครานั้นที่ทั้งซ่งโหยวและซูอี้ฝานต้องลาจากกัน มือกระบี่มักฉายเดี่ยวเป็นประจำ ทว่าเมื่อถึงวัยสามสิบ ทั้ง
