บทที่ 561 ผีเสื้อในใยแมงมุม
หงเทียนหาได้รู้จักพระผู้เป็นเจ้าไม่
ท้ายที่สุดแล้ว ในประวัติศาสตร์เทียมพระผู้เป็นเจ้าเมื่อพิสูจน์มรรคาได้ก็เหินสู่สวรรค์ทันที หาได้ทิ้งบันทึกใดๆ ไว้ หงเทียนจึงไม่อาจรู้ถึงที่มาของพระองค์
ทว่าก็มิได้เป็นอุปสรรคต่อการมองขาดสภาพการณ์ตรงหน้า
‘ผู้นี้…ก็คือด่านสุดท้ายของการแสวงหาโอสถทองคำของข้า! เช่นเดียวกับเจินจวินลึกลับเมื่อครั้งก่อน มาจากโลกภายนอก ไม่ว่าอย่างไร…ฆ่าเขาได้ ข้าย่อมแสวงหาโอสถทองคำสำเร็จ!’
ขณะนั้นเอง หงเทียนก็พลันเกิดญาณสว่างวาบขึ้นมา
วิชามรรคผลที่แท้จริงเคลื่อนย้ายตำแหน่งคันหลีถูกเขากระตุ้นขึ้นตะเกียงดับแสงกลับกลายเป็นเพลิงบนสวรรค์ยามเมื่อเขายกมือขึ้น ภาพลักษณ์หนึ่งก็เผยออกมาในบัดดล
‘[แย่งชิง]!’
แทบจะในเวลาเดียวกันนั้นเองกายจริงพระตถาคตที่พระผู้เป็นเจ้าทรงอวตารลงมาก็เคลื่อนไหว แขนทั้งสี่หมื่นแปดพันกางออกพร้อมกัน ดวงตาแห่งปัญญาที่อยู่กลางฝ่ามือเบิกกว้าง ส่องกระจายสะท้อนครอบคลุมมหาพิภพทั้งปวง
ในห้วงเลื่อนลาง หงเทียนสบตากับดวงตาแห่งปัญญานับหมื่นเหล่านั้น ราวกับได้เห็นโลกอันยิ่งใหญ่แห่งหนึ่ง ปรากฏบัวสี่หมื่นแปดพันดอก ผลิดอกเบ่งบาน ภายในบัลลังก์บัวเหล่านั้นล้วนมีโพธิสัตว์ พระพุทธเจ้า อรหันต์ วัชรธรประทับเรียงรายพร้อมกัน ขับสาธยายพระสูตรมิหยุด อีกทั้งยังมีมหาวิหาร เจดีย์สูงตระหง่าน ป่าโพธิ์ลึกล้ำ พุทธาวาสนับไม่ถ้วน มองด้วยสายตาไม่อาจถึงขอบเขตสุดท้ายไ
