ตึงเครียด ในใจหวาดหวั่น ทว่าในหัวกลับมีความคิดมากมายแล่นผ่าน และแล้วเขาก็นึกขึ้นได้ รีบเอ่ยปากออกมาเสียงดังว่า “แม่นางสามสีเก่งกาจนัก!”
“…”
แม่นางสามสีถอนหายใจ แววตาฉายแววพึงพอใจไม่น้อย จากนั้นจึงหันกลับไปมองรูบนผิวน้ำแข็ง เฝ้ารอปลาเคราะห์ร้ายตัวต่อไป
เด็กหนุ่มนางแอ่นรู้กาลเทศะดี เขารีบก้าวเข้ามา หยิบเอาเถาวัลย์มาร้อยตัวปลาไว้ และวางกองไว้ข้างๆ
เป็นเช่นนั้นต่อไปเรื่อยๆ เด็กหญิงตัวน้อยโบกมือคราหนึ่งก็จับปลาได้หนึ่งตัว นางตะปบปลาขึ้นมาได้แล้วก็โยนไปด้านข้างโดยไม่เหลียวมอง ทว่าไม่ยอมละสายตาไปจากรูที่เจาะไว้ ส่วนหนุ่มน้อยก็รีบวิ่งไปเก็บรวบรวมอย่างระมัดระวัง ค่อยๆ ร้อยปลาเรียงไว้ แต่ถึงกระนั้นกลับไม่กล้าเข้าใกล้นางเกินไปนัก
ส่วนนักพรตนั้นยังคงมองออกไปยังทิวทัศน์กว้างไกลเช่นเดิม
