ทว่าครั้งนี้ต้องรอนานกว่าคราวก่อนอยู่บ้าง
แม่นางสามสีหันมองไปมาเป็นพักๆ สายตาจับจ้องไปยังนักพรตที่เดินกำลังทอดน่องบนผืนน้ำแข็ง คอยตรวจดูรอบด้าน แล้วก็หันกลับมามองเด็กหนุ่มนางแอ่นที่ตามหลังตนไปมาติดๆ แต่กลับไม่กล้าเข้าใกล้ทำเอานางอดคิดไม่ได้ว่าสองคนนั้นทำให้ปลาตกใจว่ายหนีไปหรือไม่
ไม่นานนัก พลันมีปลาตัวหนึ่งว่ายเข้ามาใกล้
“!”
ดวงหน้าแจ่มใสของแม่นางสามสีแปรเปลี่ยนไปเล็กน้อย นางถอยไปหลบไกลๆ พลางลอบชำเลืองมองสายน้ำใต้ผิวน้ำแข็งอย่างเงียบๆ
มือเล็กตะปบลงฉับไว รวดเร็วและแม่นยำประดุจสายฟ้า
ซ่า ซ่า…
ตามด้วยเสียงหยาดน้ำกระเซ็น เมื่อช้อนมือกลับขึ้นมา ปลาตัวโตก็ดิ้นพล่านอยู่บนฝ่ามือน้อยๆ แล้ว นางสะบัดมือเพียงทีเดียว ปลาก็ตกลงสู่ผืนน้ำแข็ง ดิ้นทุรนทุรายอยู่เช่นนั้น
สะอาดสะอ้านเกินฝีมือมนุษย์
แปะ แปะ…
ปลาตัวนั้นยังคงดิ้นบนผืนน้ำแข็งต่อไป
แม่นางสามสีพลันหันหน้าไปมองอีกฝั่ง ทว่านักพรตกำลังหันหลังให้ มองไปยังทิวทัศน์ไกลโพ้น ไม่รู้ว่าเอาแต่มองอะไรอยู่ ช่างน่าหงุดหงิดยิ่งนัก!
นางจึงเบือนหน้าหนีไปอีกด้าน
หนุ่มน้อยในชุดขาวดำยืนห่างออกไปราวหนึ่งจั้ง เขาหันหน้ามาทางนี้พอดี สายตาของทั้งสองจึงสอดประสานกัน
แม่นางสามสีจ้องเขาตาเขม็ง
“…”
ทำเอาหนุ่มน้อยเผลอถอยหลังครึ่งก้าว แต่แม่นางสามสีก็ยังคงจับจ้องเขาอยู่เช่นนั้น
“…”
หนุ่มน้อยยิ่งเผยท่าทีลำบากใจ
“?”
แม่นางสามสีพลันขมวดคิ้วเข้าหากัน
“!”
หนุ่มน้อยยิ่งเผยอาการ
