เรื่องราวที่เล่าวันนี้ เป็นเรื่องที่ซ่งโหยวอยากฟังพอดี
คราวที่เขากับแม่นางสามสีออกจากค่ายทหาร ก็เป็นช่วงกลางเดือนเก้า ปลายฤดูใบไม้ร่วง ขณะนี้กลับล่วงเลยมาจนปลายเดือนสิบสอง เหลืออีกไม่กี่วันก็จะขึ้นปีใหม่แล้ว สามเดือนกว่าๆ ที่ผ่านมา แคว้นเย่ว์โจวนั้นแทบจะไร้ผู้คนตลอดเส้นทาง ฤดูกาลเดินทางครั้งนี้ นับเป็นการเดินทางที่เปล่าเปลี่ยวที่สุดนับแต่เขาลงจากเขามา แทบจะไร้ข่าวคราวใดๆ
ซ่งโหยวจึงอยากรู้ว่า เหตุการณ์ในกองทัพหลังจากที่เขาจากมานั้นเป็นเช่นไรบ้าง
ว่ากันว่านักเล่าเรื่องผู้นี้เจนจัดนัก รู้วิธีดึงดูดฟัง เขามิได้เปิดเผยเนื้อหาสำคัญตั้งแต่แรก แต่กลับเอ่ยเสียงดังฟังชัดว่า
“ครั้งนั้นมีราชโองการด่วนแปดร้อยลี้! เหยียบเดือนเหยียบตะวันกว่าสามพันลี้! ใช้เวลาไม่ถึงสี่วัน ก็ส่งข่าวจากชายแดนไปถึงฉางจิง!”
“เมืองหลวงแตกตื่น! ราษฎรและขุนนางต่างเปรมปรีดิ์!”
“แต่ข่าวดีก็อยู่ส่วนข่าวดี เรื่องที่แม่ทัพเฉินเสนอจะนำทัพขึ้นเหนืออีกครั้งนั้น กลับกลายเป็นข้อถกเถียงใหญ่ในราชสำนัก!”
“เรื่องใหญ่ถึงเพียงนี้ จะไม่ถกเถียงได้หรือ!”
“ย่อมมีทั้งผู้เห็นด้วยและผู้คัดค้าน!”
“เมื่อปีกลาย ชาวแดนเหนือบุกมาโดยมีปีศาจคอยหนุนหลัง ครั้งหนึ่งถึงกับบุกตีทะลุพรมแดนเข้าไปได้ ค่ายทหารตอนเหนือแตกพ่าย แม่ทัพเฉินเร่งนำทัพกลับมาขับไล่จึงค่อยๆ ยึดคืนมาได้ ขณะนั้นต้องตรากตรำป้องกันอยู่กว่าสิบสองเดือน ผลัดกันแพ้ชนะไม่รู้กี่ครา ตายกันไปเท่าไ
