จนว่านักเล่าเรื่องต้องการสร้างบรรยากาศลึกลับขึ้นมาเอง
และกลยุทธ์นี้ก็ได้ผลนัก!
บรรดาชาวบ้านในเมืองชายขอบ มีหรือจะรู้จักแม้กระทั่งพระนามฮ่องเต้ มีหรือจะเคยได้ยินเรื่องราวในราชสำนัก ยิ่งฟังน้ำเสียงนักเล่าเรื่องที่แสดงท่าทีระมัดระวัง ก็มิอาจไม่ถูกชักนำไปด้วย พลันมีสีหน้าเคร่งขรึมขึ้น เหมือนตนกำลังได้ฟังความลับที่ไม่ควรได้ฟัง
ความรู้สึกแปลกประหลาดเช่นนั้น กลับทำให้พวกเขาเพลิดเพลินยิ่งนัก
ซ่งโหยวหยิบถ้วยเล็กที่แม่นางสามสีใช้เป็นพิเศษออกมา รินน้ำชาเพียงครึ่ง แล้วยื่นให้เจ้าแมวข้างกาย
นักเล่าเรื่องยังคงเล่าต่อ
“ทั้งสองฝ่ายเถียงกันไม่ยอมเลิกราถึงสิบวัน!”
“กองทัพใหญ่ทางเหนือจะมัวเสียเวลาได้อย่างไร!”
“ทหารนับหมื่นนับแสน เลี้ยงคนเลี้ยงม้ากินเสบียงวันละเท่าไร! หากจะบุกเข้าไปอีกแปดร้อยลี้ เสบียงจะส่งไปถึงได้อย่างไร ยามหนาวหิมะขาวโพลนปกคลุมทุ่งหญ้า จะไปรบตรงไหนกันเล่า!”
“เล่าลือกันว่า สุดท้ายฝ่าบาทแม้ประชวร แต่ก็ทรงเสด็จขึ้นท้องพระโรงด้วยพระองค์เอง มีพระบัญชาเด็ดขาด ให้ทูตเร่งนำสาสน์ไปแจ้งแม่ทัพเฉินให้ยกทัพขึ้นเหนือทันที!”
“แต่เรื่องยังไม่จบเพียงเท่านั้น…”
เสียงเล่าต่ำลงอีก “ข้าพอรู้มาบ้างว่าองค์หญิงจางผิงไม่ยินยอมให้ทำเช่นนั้น ผลสุดท้ายอย่างไรเราไม่อาจล่วงรู้ รู้แล้วก็ไม่กล้าพูด ได้ยินแต่เพียงว่าเมืองฉางจิงตกอยู่ในความปั่นป่วนกว่าครึ่งเดือน ถึงกับห้ามกองทัพเข้าเมือง ไม่รู้ว่ามีสักกี่คนที่ถูกบั่
