ายนอกฟ้า กลับ ขานรับ ความนึกคิดของผู้ยิ่งใหญ่นั้นโดยทันที
นับหมื่นปีผ่านไป โลกาผืนหนึ่งก็ถือกำเนิดขึ้นตามคำอธิษฐาน
‘เหลือเชื่อยิ่งนัก!’
ลวี่หยางไม่เห็นแม้แต่เงาร่างของผู้ยิ่งใหญ่นั้น ความจริงคือ เมื่อสวรรค์เจ็ดยอแสงถือกำเนิดขึ้นตามคำอธิษฐานนั้น ผู้ยิ่งใหญ่ผู้นั้นก็จากไปนานจนเกินจะนับแล้ว
ชั่วขณะนั้น ลวี่หยางเองก็ไม่รู้ว่าควรยินดีหรือเสียใจ
เสียใจ…ที่ตนมิอาจได้พบเห็นผู้ยิ่งใหญ่ผู้นั้น ยินดี…ก็เพราะตนไม่ได้พบเห็นผู้ยิ่งใหญ่ผู้นั้นจริงๆ เพราะหากได้เห็นจริง อีกฝ่ายเกือบแน่ว่าจะมีปฏิกิริยารับรู้
ถึงเวลานั้น เกรงว่าฝ่ามือยักษ์อาจจะตะปบลงมาทันที
ลวี่หยางผ่อนลมหายใจหนึ่งอย่างหนักหน่วง สลัดความคิดฟุ้งซ่านทั้งมวลออกไป แล้วหันกลับมามอง รูปเค้าแห่งตำแหน่งมรรคผล ภายในสวรรค์เจ็ดยอแสงอีกครา จากนั้นก็รวบรวมพลังเทพธูปเทียนพุ่งไปข้างหน้าอย่างแรง!
“ตูม!”
เสียงกึกก้องปานฟ้าถล่มแผ่นดินทลาย พลันดังกระหึ่มขึ้นทั่วทุกชั้นในและนอกแดนสวรรค์เจ็ดยอแสง ขณะเดียวกัน ยามที่ปฐมจักรพรรดิแห่งราชวงศ์ต้าเยี่ยนและเจ้าที่เมืองหลวงอู๋หนิงหันไปมองลวี่หยาง จิตใจทั้งคู่ก็ผุดความคิดหนึ่งขึ้นมาโดยมิได้นัดหมาย
‘สังหาร!’
สังหารคนผู้นี้เสีย!
เกือบจะพร้อมกัน ลวี่หยางก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายเทพธูปเทียนบนกายตนที่คล้ายกำลังจะหลุดลอยไปอย่างเงียบงัน เห็นได้ชัดว่าแดนสวรรค์เจ็ดยอแสงกำลังจะเพิกถอนอำนาจเทพธูปเทียนของเขา
‘น่าเสียดาย… แต่เจ้า
