บทที่ 302 นับว่าโชคดียิ่งนัก
……………
ครั้งนี้เดินทางมาถึงป่าต้นชิงถงแห่งเย่ว์โจว แม้จะต้องฝ่าฟันระยะทางนับพันลี้ ใช้เวลายาวนาน ล้วนเต็มไปด้วยความยากลำบาก ทว่าก็เพียงเพื่อได้เห็นนกศักดิ์สิทธิ์ตัวนั้นสักครั้งเท่านั้น
บัดนี้ได้พบแล้ว ก็เป็นอันสมหวัง
แม้มิได้เอ่ยวาจากับมัน มิได้จากมันมาแม้เพียงสิ่งใดที่จับต้องได้ แต่ซ่งโหยวก็ได้รับสิ่งที่ตนปรารถนาแล้ว
หากครั้งหน้า ยังมีผู้ใดถามตนเหมือนแม่นางสามสี ว่านกศักดิ์สิทธิ์ในป่าชิงถงทางเหนือเย่ว์โจวมีลักษณะเช่นไร ซ่งโหยวก็ย่อมเอ่ยตอบบรรยายรูปลักษณ์อันสง่างามของมันให้ผู้อื่นฟังได้
เพียงเท่านี้ก็เพียงพอแล้ว
ยิ่งไปกว่านั้น เขายังรู้สึกปลอดโปร่งใจขึ้นด้วย
ดังนั้นจึงเดินต่อไปทางทิศตะวันออก
เย่ว์โจวนั้นทอดยาวจากตะวันออกจรดตะวันตกกว่าพันลี้ แต่เมื่อครั้งเดินทางเข้าป่าชิงถง เขาก็เดินมาจากทิศตะวันตกแล้วหลายร้อยลี้ อีกทั้งว่ากันว่าป่าชิงถงแห่งนี้ก็ทอดตัวยาวจากตะวันออกไปตะวันตกหลายร้อยลี้เช่นกัน หากเดินทะลุออกไปได้ กว่าจะก้าวพ้นเย่ว์โจวขู่จ้าวโจวก็ไม่น่าจะไกลนักที่ พอดีกับที่ภูเขาเทียนจู้ก็อยู่ไม่ไกลจากตรงนั้น
ไม่นานนัก ท้องฟ้าก็สว่างขึ้น
เดิมทีคิดว่าฟ้าจะยังคงแจ่มกระจ่าง ปราศจากหมอกพิษบดบัง แต่พอรุ่งสางกลับมีลมไม่รู้พัดมาจากที่ใด หอบเอาหมอกพิษเข้ามาอีกครั้ง
ทั่วทั้งป่าชิงถงพลันกลับไปสู่สภาพก่อนคืนวาน
ต้นไม้โบราณใหญ่โตสูงชะลูดตรงขึ้นสู่ฟ้า รอบด้านหมอกพิษหนาท
