บทที่ 58 – บังเอิญเจอ หวังซิง
ตรงรอยต่อระหว่างตู้โดยสาร กลิ่นบุหรี่ฉุนกึก ชายฉกรรจ์หลายคนกำลังนั่งยองๆ พ่นควันโขมง
ภายในตู้โดยสาร ยิ่งไปกันใหญ่
พัดลมเก่าๆ บนเพดานหมุน “แอ๊ดๆ” เป่าลมร้อนออกมา
ทางเดินแคบๆ อัดแน่นไปด้วยสัมภาระนานาชนิด
กว่าเซี่ยตงจะฝ่าดงสิ่งกีดขวางพวกนี้ไปถึงที่นั่งได้ก็แทบแย่
ที่นั่งติดหน้าต่าง
เขาวางเป้บนชั้นวางของ แล้วนั่งลง
เขามาถึงค่อนข้างเร็ว ในตู้ยังมีที่ว่างพอสมควร
คนเริ่มทยอยขึ้นมาเรื่อยๆ
ทั้งตู้กลายเป็นเหมือนตลาดสดที่คึกคัก
เสียงเด็กงอแง เสียงผู้ใหญ่คุยหัวเราะ เสียงพ่อค้าเร่ขายของ ผสมปนเปกันเป็นซิมโฟนีแห่งยุคสมัย
“ถั่วลิสง เมล็ดทานตะวัน น้ำแร่เย็นๆ จ้า!”
“เบียร์ เครื่องดื่ม บะหมี่กึ่งฯ มาแล้วจ้า!”
“เอ้า เก็บขาหน่อย!”
เซี่ยตงพิงหน้าต่าง มองดูชานชาลาที่ค่อยๆ ถอยหลัง มองดูเงาร่างคนมาส่งที่เล็กลงเรื่อยๆ จู่ๆ ในใจก็เกิดความสงบแปลกประหลาด
ตั้งแต่เกิดใหม่ เขาเอาแต่วิ่ง
กู้โรงงาน วางแผนอีคอมเมิร์ซ ทำเว็บไซต์ จดสิทธิบัตร…
เขาเหมือนลูกข่างที่ถูกไขลานจนตึง ไม่กล้าหยุดพักแม้แต่วินาทีเดียว
จนกระทั่งตอนนี้ นั่งอยู่บนรถไฟสีเขียวที่มุ่งหน้าสู่อนาคต เขาถึงได้มีเวลาหายใจหายคอจริงๆ
ทันใดนั้น มีเสียงเอะอะดังขึ้นที่ประตูตู้โดยสาร
เซี่ยตงเงยหน้ามองตามเสียง
เห็นชายหนุ่มคนหนึ่ง สวมเสื้อเชิ้ตลายสก๊อต ใส่แว่นกรอบดำ ท่าทางดูเป็นปัญญาชน กำลังคุยกับพนักงานรถไฟด้วยสีหน้าตื่นตระหนก
“คุณครั
