วัง”
“เงินตั้งสองพันกว่า เสียดายแย่”
เซี่ยตงไม่ได้เข้าไปมุง
เขาแค่นั่งเงียบๆ มองชายหนุ่มคนนั้น
ไม่รู้ทำไม เขาคุ้นเสียงคนคนนี้แปลกๆ
เหมือนเคยได้ยินที่ไหน
แต่ให้นึกตอนนี้นึกไม่ออก
ชายหนุ่มหันหลังให้เขาตลอด เลยไม่เห็นหน้า
ตำรวจลงบันทึกตามระเบียบเสร็จ เก็บสมุด ตบไหล่ชายหนุ่ม
“เอาเถอะพ่อหนุ่ม ถือว่าฟาดเคราะห์ ดีที่บัตรประชาชนไม่หาย ไม่งั้นยุ่งกว่านี้ รีบโทรอายัดบัตรซะ”
พูดจบก็เดินจากไป
พนักงานรถไฟก็ปลอบใจสองสามคำ ให้เขากลับไปนั่งที่
ชายหนุ่มหน้าตาหมดอาลัยตายอยาก เหมือนโดนสูบวิญญาณ
เขาหันหลังกลับ เดินมาทางทิศที่เซี่ยตงนั่งอยู่
ที่นั่งเขาดูเหมือนจะอยู่แถวนี้แหละ
พอเขาเดินมาถึงข้างเซี่ยตง เอียงตัวจะเบียดเข้าหาที่นั่ง เซี่ยตงถึงได้เห็นหน้าเขาชัดๆ
ใบหน้ามีเหลี่ยมมุมชัดเจน แฝงความดื้อรั้นและกลิ่นอายนักวิชาการ
บนดั้งจมูกโด่งสวมแว่นกรอบดำ สายตาหลังเลนส์ตอนนี้เต็มไปด้วยความท้อแท้และสับสน
รูม่านตาของเซี่ยตงหดวูบทันทีที่เห็นหน้า
สมองเหมือนโดนฟ้าผ่า
เปรี้ยง!
ภาพ ข้อมูล ความทรงจำมากมาย ทะลักเข้ามาเหมือนเขื่อนแตก
หวังซิง! (Wang Xing)
เป็นเขาจริงๆ ด้วย!
ชายผู้ที่ในอนาคตจะกลายเป็นเจ้าพ่อวงการอินเทอร์เน็ต แค่กระทืบเท้าทีเดียวก็ทำเอาคนตกงานหรือมีงานทำได้เป็นเบือ
ผู้ก่อตั้ง Xiaonei (Renren), Fanfou, Meituan เจ้าของตำนาน “แพ้เก้าชนะหนึ่ง” ผู้ถูกขนานนามว่า “ผู้ประกอบการที่สู้งานที่สุด”!
หัวใจเซี่ยตงเต้นรัว
