นะเจ้าของกิจการแบบดั้งเดิม เขาเชื่อในเงินสดที่จับต้องได้และการเพลย์เซฟ
“แต่พ่อเคยคิดไหมครับ?”
สายตาของเซี่ยตงคมกริบขึ้น เหมือนมีดผ่าตัดที่กรีดลงไปกลางใจปัญหา
“ทำไม ‘เจ้าส้มอ้วน’ ถึงขายดีขนาดนี้?”
“ก็เพราะ… เพราะมันน่ารัก? แล้วก็… ความแปลกใหม่ของกล่องสุ่ม?” เซี่ยเจี้ยนกั๋วตอบแบบไม่ค่อยมั่นใจ
“นั่นแค่เปลือกครับ”
เซี่ยตงชูนิ้วชี้ ส่ายเบาๆ
“สาเหตุจริงๆ คือ เราเป็นเจ้าแรกที่ทำแบบนี้ ในเถาเป่าตอนนี้ เราไม่มีคู่แข่ง เรากินรวบอยู่เจ้าเดียว”
“แต่สถานการณ์แบบนี้ จะอยู่ได้นานแค่ไหน?”
คำพูดของเซี่ยตงเหมือนค้อนปอนด์ทุบลงกลางใจพ่อ
“โรงงานเราทำ ‘เจ้าส้มอ้วน’ ได้ โรงงานเถ้าแก่หวังข้างๆ จะทำไม่ได้เหรอครับ? กล่องสุ่มของเรามีเทคโนโลยีไฮเทคอะไรไหม? แค่พวกเขาซื้อไปแกะดูสักกล่อง สามวันก็ก๊อปออกมาได้แล้ว”
“ถึงตอนนั้น ในเน็ตจะมีทั้ง ‘ส้มผอม’, ‘หมาอ้วน’ ออกมาขายตัดราคา 29 หยวน 19 หยวน หรือเผลอๆ 9.9 หยวน เราจะทำยังไง? ไปลดราคาสู้กับเขาเหรอ?”
สีหน้าของเซี่ยเจี้ยนกั๋วค่อยๆ เคร่งเครียดขึ้น
แก้วเหล้าในมือถูกวางลงโดยไม่รู้ตัว
เขาจำต้องยอมรับว่า ลูกชายพูดถูกทุกอย่าง
นี่คือดาบแห่งดาโมคลีสที่แขวนอยู่เหนือหัวสินค้าขายดีทุกชิ้น——ของก๊อป (Shanzhai) ความสามารถที่น่ากลัวและถนัดที่สุดของภาคการผลิตจีน
