บทที่ 53 – จุดยืนของหวังเผิงเฟย
“ถ้าฉันรับเงินนี้ไป นอนหลับคงฝันร้ายทุกคืน!”
“ฉันหวังเผิงเฟยชอบเงิน ฝันอยากรวย แต่ฉันโกงเงินเพื่อนแบบนี้ไม่ได้!”
เขาพูดทีละคำ หนักแน่นชัดเจน
เซี่ยตงมองเขา ความรู้สึกหลากหลายตีตื้นขึ้นมาในอก
นี่แหละหวังเผิงเฟย
คนที่ดูเหมือนปากสว่างไปวันๆ แต่เนื้อแท้เป็นคนรักษากฎเกณฑ์ยิ่งกว่าใคร
ชาติที่แล้ว หมอนี่ตกอับขนาดไหน เป็นหนี้หัวโต กินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปยังต้องคำนวณเงิน แต่ก็ไม่เคยเอ่ยปากขอยืมเงินเขาแม้แต่ครั้งเดียว
ความหยิ่งทะนงที่ซ่อนอยู่ภายใต้ใบหน้าเปื้อนยิ้ม ผ่านไปอีกชาติ ก็ยังคงเจิดจ้าบาดตาเหมือนเดิม
เซี่ยตงรู้ดี ถ้าวันนี้เขายัดเยียดเงินครึ่งหนึ่งให้ มีแต่จะทำร้ายศักดิ์ศรีของเพื่อน
เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยปากช้าๆ
“เผิงเฟย”
“อะไร?”
“นายคิดว่า สิ่งที่นายทำ ไม่มีค่าเหรอ?”
หวังเผิงเฟยชะงัก แล้วเถียงคอเป็นเอ็น “จะมีค่าอะไร? ก็แค่กรรมกรแบกหาม”
“ถ้าไม่มีนายคอยจัดหมวดหมู่ ตั้งหัวข้อข่าวล่อเป้าพวกนั้น เว็บเราจะดึงดูดผู้ใช้กลุ่มแรกมาได้ยังไง?”
เสียงเซี่ยตงไม่ดัง แต่กระแทกใจหวังเผิงเฟยทุกคำ
“ฉัน…”
หวังเผิงเฟยอ้าปากค้าง เถียงไม่ออก
“ถ้าไม่มีสัญชาตญาณของนายที่จับสังเกตว่า Bounce Rate สูงผิดปกติ ถ้าไม่มีนายเตือนฉันว่าคอนเทนต์เราดึงคนไม่อยู่ ฉันจะคิดได้มั้ยว่าต้องอดตาหลับขับตานอนมาแก้เว็บใหม่?”
“นั่นฉันก็แค่พูดไปเรื่อย…”
“เผิงเฟย เราเป็นหุ้นส่วนกัน”
เซี่ยตงพูดแทรก
