บทที่ 52 – ช็อก! รายได้วันละหมื่น
หวังเผิงเฟยเดินเข้ามาในห้องนอน กลิ่นเหงื่อผสมกลิ่นอับแปลกๆ ลอยมาปะทะจมูก
“เชี่ย นายหมักผักกาดดองไว้ในห้องเหรอวะ?”
เขาบีบจมูก ทิ้งตัวลงนั่งบนเตียงเซี่ยตง
“เป็นไง? ข้อมูลพังพินาศเลยใช่มั้ย? บอกแล้วว่าการเปลี่ยนหน้าเว็บใหม่เป็นเรื่องต้องห้าม ทราฟฟิกตกฮวบแน่…”
หวังเผิงเฟยเตรียมใจมาปลอบเพื่อนที่คงกำลังจิตตกเต็มที่
“ดูเอาเอง”
เซี่ยตงหาวหวอด กลับไปนั่งหน้าคอม เปิดระบบหลังบ้านให้ดู
“ดูอะไรล่ะ เละเทะแน่ๆ…”
หวังเผิงเฟยชะโงกหน้าไปดูอย่างเสียไม่ได้
แล้วสีหน้าของเขาก็แข็งค้าง
เขาเห็นหน้าแรกของเว็บไซต์ก่อน
“…เชี่ย?”
หวังเผิงเฟยขยี้ตาแรงๆ
“นี่… นี่เว็บเราเหรอ?”
มือหวังเผิงเฟยสั่นเทา เขาแย่งเมาส์มากดคลิกเมนูต่างๆ อย่างบ้าคลั่ง
“ข่าว… เชี่ย ข่าวเยอะขนาดนี้? อัปเดตเรียลไทม์ด้วย?!”
“คลังภาพ… เว็บบอร์ด… จับมารวมกันหมดเลยเหรอ?”
เขาหันขวับมามองเซี่ยตงเหมือนมองมนุษย์ต่างดาว
“ตงจี้… นาย… บอกมาตามตรง นายกลับชาติมาเกิดใช่มั้ย?”
เซี่ยตงใจหายวาบ “ตึกตัก”
“เพ้อเจ้อ” เขาค้อนใส่หวังเผิงเฟย “ฉันแค่ใช้เวลาสองวัน เขียนสคริปต์ดึงข้อมูลอัตโนมัติขึ้นมาตัวนึง”
“สคริปต์?” หวังเผิงเฟยฟังไม่เข้าใจ แต่นั่นไม่สำคัญ
มือเขาสั่นระริก กดไปที่ “สถิติข้อมูล”
พอเห็นตัวเลขบนหน้าจอ หวังเผิงเฟยสูดหายใจเข้าลึกจนปอดแทบฉีก
“หน่วย… สิบ… ร้อย… พัน… หมื่น… แสน… ล้าน…”
“ยอดผู้เข้าชมไม่ซ้ำ (Unique Visitor):
