บทที่ 50 – กับดักทราฟฟิก
ประตูห้องถูกปิดดัง “ปัง”
แผ่นหลังของหวังเผิงเฟยหายวับไปหลังบานประตู ทิ้งไว้เพียงเสียงบ่นกระปอดกระแปดที่เต็มไปด้วยความคับแค้นใจ
“ทราฟฟิกแปดล้าน อัตราตีกลับแปดสิบเก้าเปอร์เซ็นต์…”
“ตงจี้ ฉันเข้าใจแจ่มแจ้งแล้ว เว็บเราแม่งก็แค่กระชอนตักน้ำ”
“ทราฟฟิกไหลมาเทมา แล้วก็ไหลออกไปหมด”
“เหมือนนักท่องเที่ยวให้อาหารนกพิราบที่จัตุรัสเทียนอันเหมิน โปรยข้าวเสร็จ ถ่ายรูป แล้วก็สะบัดตูดกลับ ไม่ขอบคุณสักคำ”
“เสียของชะมัด!”
สามคำสุดท้าย ก้องอยู่ในห้องนอนของเซี่ยตง
เซี่ยตงเอนหลังพิงเก้าอี้คอมพิวเตอร์ที่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด
เสียงพัดลมระบายความร้อนในเคสคอมพิวเตอร์ดังกระหึ่ม ฟังดูน่ารำคาญในยามบ่ายอันร้อนอบอ้าวของปี 2008
คำพูดของหวังเผิงเฟย หยาบ แต่จริง
แถมยังมองขาดกว่าเขาที่ใช้ชีวิตมาสองชาติเสียอีก
“Bounce Rate 89%”
“Average Session Duration 30 วินาที”
เซี่ยตงจ้องมองสถิติหลังบ้านอันเรียบง่ายบนหน้าจอ ในแววตาไม่มีความยินดีกับทราฟฟิกแปดล้านแม้แต่น้อย
เขารู้ดีว่าตัวเลขสองตัวนี้หมายถึงอะไร
มันหมายความว่า เว็บไซต์ของเขา ไม่มี “User” (ผู้ใช้งาน)
มีแต่ “Visitor” (ผู้เยี่ยมชม)
Visitor คือพวกที่มาตักตวงผลประโยชน์
พวกเขากดเข้ามาดูโพสต์ “ทำนายม้ามืด” ตาโตดูจนจบ แล้วกดปุ่ม “X” ที่มุมขวาบนด้วยความเร็วแสง
ไม่มีใครสักคนนึกสงสัยอยากกดเข้าไปดู “ข่าวโอลิมปิก” หรือ “คลังภาพการแข่งขัน” ที่อยู่ข้างๆ
เว็บไซ
