บทที่ 49 – เพื่อนร่วมสถาบันโดยบังเอิญ
“ต้องตกใจขนาดนี้เลยเหรอ?”
“นาย… นายก็ลงไปรษณีย์ปักกิ่ง สาขาคอมพิวเตอร์เหมือนกันเหรอเนี่ย?!” ในที่สุดจ้าวเหมิงก็หาเสียงตัวเองเจอ แต่น้ำเสียงเปลี่ยนคีย์ไปเลย เต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ
“ใช่สิ” เซี่ยตงผายมือ “โลกมันกลมจะตาย”
ความประหลาดใจระคนดีใจ เหมือนก้อนหินที่โยนลงกลางน้ำนิ่ง ก่อให้เกิดระลอกคลื่นแผ่กระจายระหว่างคนทั้งสองทันที
ความอึดอัดขัดเขินหายวับไปกับตา
จ้าวเหมิงมองเซี่ยตง เซี่ยตงก็มองจ้าวเหมิง
ทันใดนั้น ทั้งคู่ก็เหมือนโดนจี้เส้น หลุดหัวเราะออกมาพร้อมกัน
เป็นเสียงหัวเราะที่ออกมาจากใจ ดูเด๋อด๋านิดๆ แต่ก็โล่งใจสุดๆ
ที่แท้บุพเพสันนิวาส ก็ได้ถูกลิขิตไว้ในความมืดมนอนธการมาตั้งแต่ต้นแล้ว
พวกเขาไม่ใช่แค่ “เพื่อนร่วมโรงเรียนสอนขับรถ” แต่กำลังจะเป็นเพื่อนร่วมมหาวิทยาลัยกันในไม่ช้า
การค้นพบนี้ทำให้บรรยากาศมื้ออาหารลื่นไหลและคึกคักขึ้นทันตา
“ให้ตายสิ ไม่อยากเชื่อเลย!” จ้าวเหมิงเอาหลังมือแตะแก้มที่ร้อนผ่าวของตัวเอง “ฉันนึกว่า… นึกว่าจะต้องไปคนเดียวซะอีก”
“ตอนนี้มีเพื่อนแล้วนะ” เซี่ยตงยิ้ม
“อื้ม!” จ้าวเหมิงพยักหน้าหงึกหงัก ดวงตาเป็นประกายวาดฝันถึงอนาคต “งั้นเปิดเทอมแล้ว เราต้องดูแลกันและกันนะ!”
“แน่นอนอยู่แล้ว”
พวกเขาเริ่มถกเถียงกันเรื่องปักกิ่ง เรื่องชีวิตมหาลัยอย่างออกรส
คุยเรื่องตำนานอัตราส่วนชายหญิงเจ็ดต่อหนึ่งของ BUPT
คุยเรื่องเรียนคอมพิวเตอร์ต้อง
