จ้องคอมทั้งวันจริงมั้ย ผมจะร่วงรึเปล่า
คุยกันว่าไปถึงปักกิ่งแล้วจะไปปีนกำแพงเมืองจีนก่อน หรือไปกินเป็ดปักกิ่งก่อน
ถึงแม้ข้างในเซี่ยตงจะเป็นวิญญาณวัยสามสิบกว่า แต่พอได้อยู่ต่อหน้าสาวน้อยวัยใสที่น่ารักน่ากินขนาดนี้ ก็คุยเพลินจนลืมเวลา
มื้อนี้กินกันยาวนานถึงสองชั่วโมงเต็ม
พอก้าวเท้าออกจากร้าน ฟ้าก็มืดสนิทแล้ว ไฟถนนสว่างไสว สายลมยามค่ำคืนพัดเอื่อยๆ
ทั้งสองเดินเคียงไหล่กันกลับบ้าน ไม่มีใครพูดอะไร แต่บรรยากาศกลับกลมกลืนอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
เซี่ยตงได้กลิ่นหอมจางๆ ของแชมพูที่ลอยมาจากปลายผมของเธอ
…
วันหยุด อากาศร้อนอบอ้าวเหมือนอยู่ในหม้อนึ่ง
แอร์รุ่นเก่าที่บ้านเซี่ยตงส่งเสียงคราง “หึ่งๆ” ทำหน้าที่สู้รบกับความร้อนภายนอกอย่างขยันขันแข็ง
หวังเผิงเฟยถีบประตูห้องเซี่ยตงเปิดออก แล้วพุ่งเข้ามาเหมือนพายุ
“ตงจี้! ตงจี้! เร็วๆๆ! ดูหลังบ้าน!”
หน้าเขามันเยิ้ม เหงื่อเกาะเต็มหน้าผาก ตื่นเต้นเหมือนเด็กถูกหวยรางวัลที่หนึ่ง
เซี่ยตงกำลังใส่หูฟังนั่งเหม่อมองหน้าจอคอมพิวเตอร์อยู่ สะดุ้งโหยง
“โวยวายอะไรวะ ญี่ปุ่นบุกรึไง?”
“ตื่นเต้นกว่าญี่ปุ่นบุกอีกเว้ย!” หวังเผิงเฟยแย่งเมาส์จากมือเซี่ยตง กดคลิกๆ สองสามทีเปิดหน้าข้อมูลหลังบ้านเว็บไซต์ข้อมูลโอลิมปิกขึ้นมา
ตัวเลขมหึมา ปรากฏเด่นหรากลางหน้าจอ
8,345,721
“เชี่ย!” ขนาดเซี่ยตงเตรียมใจไว้แล้ว เห็นตัวเลขนี้หัวใจยังกระตุกวูบ
แปดล้านกว่า!
นี่แค่สัปดาห์เดียว!
เซี่ยตงเอนห
