ลังพิงเก้าอี้ มองตัวเลขแสบตานั้นแล้วอดฉีกยิ้มไม่ได้
นี่แหละปี 2008 ยุคป่าเถื่อนของอินเทอร์เน็ต
นี่แหละกระแสโอลิมปิก ที่หอบเอาทราฟฟิกมหาศาลมาให้
ขอแค่จับทิศทางลมถูก หมูยังบินได้
และเขา ไม่ใช่แค่จับทางลมถูก แต่ยังติดปีกเทคโนโลยีแห่งโลกอนาคตให้ตัวเองอีกต่างหาก
หวังเผิงเฟยตื่นเต้นอยู่พักใหญ่ กว่าจะสงบสติอารมณ์ลงได้
เขานั่งลงข้างเซี่ยตง นิ้วคลิกเมาส์รัวๆ เริ่มดูรายงานข้อมูลที่ละเอียดขึ้น
เซี่ยตงมองเขาด้วยความแปลกใจนิดๆ
เจ้านี่ ปกติดูเหลาะแหละ แต่พอเจอเรื่องงานจริงจัง ก็มีมุมทุ่มเทกับเขาเหมือนกันแฮะ
ดูไปดูมา รอยยิ้มบนหน้าหวังเผิงเฟยค่อยๆ จางหายไป
คิ้วของเขาเริ่มขมวดเข้าหากันจนเป็นปม
บรรยากาศในห้อง จากที่ร้อนแรงเมื่อกี้ เริ่มตึงเครียดขึ้น
“ตงจี้”
เสียงของหวังเผิงเฟยแหบพร่า
“หือ?”
“มาดูนี่”
เขาชี้ไปที่กราฟเส้นหนึ่งบนหน้าจอ
เซี่ยตงชะโงกหน้าไปดู
มันคือกราฟระยะเวลาการเข้าชมเฉลี่ยของผู้ใช้ (Average Session Duration) เส้นกราฟเหมือนคลื่นหัวใจ แต่มันเตี้ยติดดินแทบจะไม่กระดิก
ข้างๆ กันมีข้อมูลอีกตัวที่แสบตาพอกัน
อัตราการตีกลับ (Bounce Rate): 89%
หมายความว่า คนร้อยคนที่คลิกเข้ามาดูเว็บพวกเขา แปดสิบเก้าคนดูแค่หน้าเดียวแล้วปิดทิ้งเลย
สีหน้าหวังเผิงเฟยเคร่งเครียด ไม่เหลือเค้าความขี้เล่นเมื่อครู่
“ตงจี้ ดูสิ ทราฟฟิกเว็บเราพุ่งปรี๊ดเหมือนขี่จรวด”
“แต่ว่า…” เขาลากเสียงยาว ใช้เมาส์จิ้มเน้นๆ ไปที่ตัวเลข 89
