% นั้น “คนอยู่น้อยมาก”
“หลายคน เข้ามาแล้วก็ไป รั้งไว้ไม่อยู่เลย”
แววตาหวังเผิงเฟยเต็มไปด้วยความกังวล
“เหมือนเราเปิดร้านริมถนน ตะโกนเรียกลูกค้าเสียงดัง คนแห่กันเข้ามา แต่พอเข้ามาเดินวนรอบนึง พบว่าในร้านมีของอยู่แค่นั้น ก็เดินสะบัดตูดออกไป วันหลังก็ไม่มาอีก”
คำเปรียบเปรยของเขา เข้าใจง่ายและตรงจุดสุดๆ
เซี่ยตงมองเขา ในใจอดชื่นชมไม่ได้
หมอนี่ เกิดมาเพื่อสิ่งนี้จริงๆ
ไม่เคยเรียนการตลาด ไม่เคยอ่านหนังสือบริหาร แต่ใช้สัญชาตญาณดิบๆ ดมกลิ่นปัญหาเจอจากกองข้อมูลตัวเลขน่าเบื่อพวกนี้ได้
เซี่ยตงพยักหน้า ให้สัญญาณเขาพูดต่อ หวังเผิงเฟยสูดหายใจลึก เหมือนตัดสินใจอะไรบางอย่าง
“ฉันว่า คอนเทนต์เราน้อยไปว่ะ”
เขาสลับไปหน้าเว็บหลัก เลื่อนดูเร็วๆ
“ดูดิ ข่าวมีอยู่ไม่กี่สิบข่าว วนไปวนมา”
“เว็บบอร์ด ถึงจะมีคนมาตั้งกระทู้ แต่เนื้อหาดีๆ น้อย ส่วนใหญ่เข้ามาทายผลเหรียญทอง”
“คนใช้เวลาสิบยี่สิบนาที ก็พลิกดูเว็บในเครือเราจนครบหมดแล้ว ดูจบ ไม่มีอะไรใหม่ เขาก็ไปสิ”
น้ำเสียงหวังเผิงเฟยเจือความร้อนรน
“ทราฟฟิกเยอะแค่ไหนถ้ารั้งคนไว้ไม่ได้ ก็เปลี่ยนเป็นเงินไม่ได้ ทำการใหญ่ไม่ได้ เว็บเราตอนนี้เหมือนหุ่นฟาง ข้างนอกดูคึกคัก แต่ข้างในกลวงโบ๋”
พูดจบ เขาหันมามองเซี่ยตง รอฟังการตัดสินใจ
เซี่ยตงยิ้มอย่างชื่นชม
เขาตบไหล่หวังเผิงเฟย
“นายพูดถูก”
พอได้รับคำชม หวังเผิงเฟยก็ถอนหายใจโล่งอก แต่ความกังวลบนใบหน้ายังไม่จางไป
“แล้วเอาไงดี? คอน
