บทที่ 47 – นาทีชีวิตและการกู้สถานการณ์ของเซี่ยตง
เสียงนั้น ไม่เหมือนเสียงออกตัว แต่มันเหมือนเสียงของการดิ้นรนเฮือกสุดท้ายเพื่อพุ่งไปสู่ความตายอันรุ่งโรจน์
หน้ารถกระชากพุ่งไปข้างหน้าอย่างแรง!
รถทั้งคันเหมือนวัวกระทิงที่ถูกยั่วโมโห เหมือนม้าป่าหลุดบังเหียน เหมือนลูกธนูที่หลุดจากแล่ง พุ่งทะยานลงจากเนินด้วยความบ้าคลั่ง!
ความเร็วพุ่งขึ้นสู่ระดับน่ากลัวในเวลาเพียงเสี้ยววินาที
ร่างกายของเซี่ยตงตอบสนองแทบจะพร้อมๆ กับเสียงคำรามของเครื่องยนต์
รูม่านตาของเขาหดวูบ
ที่ด้านหน้าตัวรถ ใต้ต้นไม้แก่ตรงตีนเนินไม่ไกลนัก ไอ้หัวทอง หลี่ลี่ และลุงหวัง กำลังจับกลุ่มดื่มน้ำคุยกัน หลบแดดเที่ยงที่ร้อนระอุ
พวกเขาได้ยินเสียงเครื่องยนต์ที่ผิดปกติ ต่างพากันเงยหน้าขึ้น
สีหน้าเปลี่ยนจากสงสัย เป็นตกตะลึง และสุดท้ายกลายเป็นความหวาดกลัวสุดขีด
เวลา ณ วินาทีนี้ ราวกับถูกยืดออกไปจนยาวเหยียด
ครูฝึกหลิวที่นั่งอยู่เบาะข้างคนขับ ใบหน้าดำคล้ำนั้นซีดเผือดลงจนขาวราวกับกระดาษเป็นครั้งแรก
“เบรก! เหยียบเบรก!!”
เขาตะโกนสุดเสียง เท้าขวากระทืบแป้นเบรกฝั่งคนนั่งเต็มแรง
ทว่า รถเก่าๆ ที่รับใช้โรงเรียนสอนขับรถมาไม่รู้กี่ปี ระบบเบรกของมันเสื่อมสภาพและตอบสนองช้าจากการถูกใช้งานอย่างทารุณมานับครั้งไม่ถ้วน
เบรกฝั่งคนนั่งถูกเหยียบลงไปแล้ว
แต่ความเร็วรถแค่ชะลอลงเพียงเล็กน้อยตามมารยาท
การชะลอแค่นั้น เมื่อเทียบกับแรงเฉื่อยอันมหาศาล มันก็เหมือนตั