บทที่ 46 – ถอยเข้าซองกับเสียงคำรามของครูฝึก
เสียงคำรามของครูฝึกหลิวค่อยๆ เปลี่ยนเป็นเสียงบ่นพึมพำ และในที่สุดก็เงียบหายไปโดยสิ้นเชิง
เขานั่งสูบบุหรี่เงียบๆ มองทิวทัศน์นอกหน้าต่างที่ถอยหลังไปอย่างรวดเร็ว แววตาเต็มไปด้วยความรู้สึกซับซ้อน
วันนี้… ฉันมานั่งเป็นตุ๊กตาหน้ารถเฉยๆ เหรอวะเนี่ย?
เมื่อเซี่ยตงจอดรถกลับเข้าที่จุดเริ่มต้นอย่างนิ่งสนิท ดึงเบรกมือ และดับเครื่อง
โลกทั้งใบก็กลับสู่ความเงียบสงบ
คนสี่คนที่ยืนอยู่ใต้ร่มไม้ถึงกับแข็งทื่อเป็นหินไปแล้ว
พวกเขามองเซี่ยตงที่เดินลงมาจากรถด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความยำเกรงและเลื่อมใส
นี่มัน… นี่มันอัจฉริยะชัดๆ?
เซี่ยตงเดินไปหาจ้าวเหมิง มองขอบตาที่ยังแดงๆ ของเธอ แล้วยื่นขวดน้ำแร่ที่ยังไม่ได้เปิดไปให้
“อย่าไปคิดมากเลย” เขาพูดเสียงเบา “แกก็ด่าทุกคนเหมือนกันหมดแหละ ด่าที่เนื้องานไม่ได้ด่าที่ตัวคน”
จ้าวเหมิงรับน้ำไป แล้วพูดเสียงอู้อี้ว่า “ขอบคุณค่ะ”
“คุณ… คุณขับเก่งขนาดนั้นได้ยังไง?” เธออดถามไม่ได้
เซี่ยตงยิ้ม จะให้บอกว่าชาติที่แล้วขับรถมาเป็นสิบปีก็คงไม่ได้
เขาคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วหาข้ออ้าง
“พ่อผมเมื่อก่อนเคยขับรถบรรทุกน่ะ ผมก็นั่งข้างๆ แกมาตั้งแต่เด็ก ครูพักลักจำมาบ้าง”
ข้ออ้างนี้ ฟังดูสมเหตุสมผลไร้ที่ติ
จ้าวเหมิงพยักหน้าแบบเข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้าง
การฝึกตลอดช่วงบ่าย กลายเป็นเวทีโชว์เดี่ยวของเซี่ยตง
ส่วนคนอื่นๆ ก็ยังคงต้องเผชิญกับ “วิบากกรรม” ท่ามกล
