บทที่ 45 – เสียงคำรามของครูฝึกหลิว
เขาพุ่งเข้าไปที่ประตูรถ กระชากประตูปิดออกอย่างแรง
“มีพื้นฐาน? ห๊ะ?!”
เสียงคำรามกึกก้องกัมปนาททำเอาจักจั่นบนต้นไม้ยังต้องหยุดร้อง
“แบบนั้นเรียกมีพื้นฐาน? แกเหยียบคลัตช์เหมือนเหยียบคันเร่ง! หมุนพวงมาลัยเหมือนถูขี้ไคล! กระจกหลังมีไว้ให้แกหายใจรดรึไง? ให้ดูจุด! ดูจุด! แกมามองหน้าฉันทำไม? หน้าฉันมีเส้นจราจรแปะอยู่เรอะ?!”
“ลงมา!”
ไอ้หัวทองโดนด่าจนหน้าเหลือ 2 นิ้ว ตะเกียกตะกายลงจากรถ ความซ่าเมื่อกี้หายวับไปกับตา
คนที่สองที่ขึ้นรถคือสาวแว่นท่าทางเรียบร้อย
เธอกลัวจนตัวสั่นตั้งแต่ยังไม่ทันสตาร์ทรถ พอขึ้นไปนั่ง ขาก็สั่นพั่บๆ
ผลลัพธ์น่ะเหรอ ไม่ต้องเดา
“คลัตช์! คลัตช์! ใช้เท้าเหยียบลงไป! ไม่ได้ให้เอาขาไปถู! เกาให้มันเหรอไงห๊ะ?!”
“เข้าเกียร์! จับให้แน่น! ยัดเข้าไป! ไม่ได้กินข้าวมาเหรอ?!”
“ปลดเบรกมือ! รถมันจะระเบิดตายคาที่อยู่แล้วไม่ได้ยินเรอะ?!”
ห้านาทีต่อมา หลี่ลี่ลงจากรถด้วยขอบตาแดงก่ำ เกือบร้องไห้โฮออกมา
คนถัดไปคือคุณลุงท่าทางซื่อๆ วัยกลางคน แซ่หวัง
ลุงหวังไม่ได้ตื่นเต้น แต่แกความรู้สึกช้า
“ถอยรถ! มองกระจกขวา! มองสิโว้ย!”
“หักพวงมาลัย! หักเร็วๆ! หักให้สุด!”
“คืนล้อๆ! โอ๊ยแม่เจ้าโว้ย! จะไปกราบไหว้ไอ้เสานั่นเป็นพี่น้องร่วมสาบานรึไงห๊ะ?!”
ลุงหวังหัวเราะแหะๆ แบบคนซื่อลงมาจากรถ เหมือนกับว่าคนที่โดนด่าไม่ใช่แก
ในที่สุด ก็ถึงตาจ้าวเหมิง
เธอสูดหายใจลึก ให้กำลังใจตัว
