บทที่ 44 – การตัดสินใจและเรื่องบังเอิญที่โรงเรียนสอนขับรถ
เซี่ยเจี้ยนกั๋วพูดไม่ออกไปพักใหญ่
โจวอวิ๋นฟางเองก็เงียบกริบ
ผ่านไปครู่ใหญ่ เซี่ยเจี้ยนกั๋วก็พรูลมหายใจยาวเหยียดออกมา
เขาหยิบหนังสือคู่มือเล่มหนาบนโต๊ะ พลิกไปที่หน้าสถาบันการศึกษาในปักกิ่ง
นิ้วของเขาไล่หาในรายชื่อโรงเรียนยิบย่อย จนเจอคำว่า “มหาวิทยาลัยไปรษณีย์และโทรคมนาคมปักกิ่ง”
เขาชี้นิ้วไปที่ชื่อนั้น แล้วเงยหน้ามองเซี่ยตง
“เอาที่นี่นะ?”
เซี่ยตงพยักหน้าหนักแน่น
“ที่นี่แหละครับ”
เซี่ยเจี้ยนกั๋วหยิบปากกา ไม่พูดพร่ำทำเพลงอีกแม้แต่คำเดียว
เขาเขียนคำว่า “มหาวิทยาลัยไปรษณีย์และโทรคมนาคมปักกิ่ง” ลงในช่องอันดับหนึ่งด้วยท่าทีจริงจัง
แล้วเลือก “สาขาวิชาวิทยาการคอมพิวเตอร์และเทคโนโลยี” ลงในช่องคณะอย่างตั้งใจ
ความคลั่งไคล้ดีใจหลังจากผลสอบออก ก็เหมือนพายุเฮอริเคนที่พัดถล่มบ้าน มาไวไปไว
หลังพายุสงบ ทุกอย่างก็กลับสู่ความเงียบสงบและความอบอ้าวตามปกติของฤดูร้อน
บ่ายวันธรรมดาวันหนึ่ง หลังจากเซี่ยเจี้ยนกั๋วอ่านหนังสือพิมพ์จบ ก็ถอดแว่นสายตายาวออก สายตาตกไปอยู่ที่ลูกชายที่กำลังนั่งดูทีวีอย่างสบายอารมณ์บนโซฟา
ไอ้ลูกคนนี้ ดูเหมือนจะโตเป็นผู้ใหญ่ในชั่วข้ามคืนจริงๆ
เขารู้สึกภูมิใจ
“เซี่ยตง”
เซี่ยเจี้ยนกั๋วกระแอมไอ น้ำเสียงเรียบๆ แต่แฝงอำนาจที่ไม่อาจขัดขืน
“หือ? ว่าไงครับพ่อ” เซี่ยตงละสายตาจากทีวี
“ปิดเทอมฤดูร้อนนี้ เวลายังอีกยาว”
“ไปเรียนขับรถซะนะ”