เซี่ยเจี้ยนกั๋วใช้นิ้วเคาะที่โฆษณารถยนต์บนหน้าหนังสือพิมพ์
“ต่อไปเข้ามหาลัย เรียนจบมา ไม่มีรถจะไปไหนมาไหนลำบาก”
เซี่ยตงชะงักไปนิด แล้วก็ยิ้มออกมา
นี่มันอยู่ในแผนของเขาอยู่แล้ว ไม่นึกว่าพ่อจะชิงพูดขึ้นมาก่อน
ชาติที่แล้วเขาประหยัดเงิน เลยลากยาวไปเรียนตอนทำงานแล้วหลายปี ตอนนั้นค่าเรียนแพงขึ้นหลายเท่า แถมงานยุ่ง ลางานยาก เรียนๆ หยุดๆ ทรมานแทบตาย
ชาตินี้ แน่นอนว่าต้องไม่ซ้ำรอยเดิม
“เอาสิครับ”
เขาตอบรับทันที ไม่มีท่าทีอิดออดเหมือนเด็กวัยเดียวกัน
เซี่ยเจี้ยนกั๋วกลับเป็นฝ่ายแปลกใจ บทเทศนาเรื่อง “หวังดีนะถึงบอก” ที่เตรียมไว้เต็มท้อง เลยเป็นอันต้องพับเก็บ
เขามองใบหน้าเรียบเฉยของลูกชาย สุดท้ายก็ได้แต่พยักหน้า
“อืม รีบเรียน จะได้รีบได้ใบขับขี่”
…
สถานที่สมัครเรียนคือ “โรงเรียนสอนขับรถหงถู” ที่ใหญ่ที่สุดในเมือง
ในโถงรับสมัครคนแน่นเอี๊ยด
พนักงานต้อนรับดูเหมือนจะชินชากับภาพนี้แล้ว ก้มหน้าก้มตาทำงานโดยไม่เงยหน้ามองใคร
เซี่ยตงกรอกเอกสาร จ่ายเงิน แล้วได้รับหนังสือ “กฎระเบียบการจราจรทางบก” เล่มหนาปึกมาหนึ่งเล่ม
ในห้องอบรมภาคทฤษฎี คนยิ่งเยอะเข้าไปใหญ่
พัดลมเพดานหมุนดังพึ่บพั่บ แต่ไม่อาจปัดเป่าความอบอ้าวของฤดูร้อนไปได้เลย
อายุนักเรียนหลากหลายมาก
มีทั้งเด็กจบใหม่หน้าใสเด้งเหมือนเขา
มีมนุษย์เงินเดือนในชุดทำงานที่ดูเหนื่อยล้า
กระทั่งคุณลุงคุณป้าผมขาวที่ต้องใส่แว่นสายตายาวอ่านหนังสือก็ยังมี
เซี่ยตงหาที่นั่
