งริมหน้าต่าง แล้วเปิดหนังสือเรียนน่าเบื่อเล่มนั้นผ่านๆ อย่างเซ็งๆ
เขาคิดถึงตอนสอบใบขับขี่ในยุคสมาร์ตโฟนที่มีแอปให้ฝึกทำข้อสอบ ไม่เหมือนตอนนี้ที่ต้องมานั่งเรียนในห้อง
จังหวะที่เงยหน้าขึ้น สายตากวาดไปรอบห้อง แล้วก็ไปสะดุดอยู่ที่มุมหนึ่ง
ตรงนั้นมีผู้หญิงคนหนึ่งนั่งอยู่
ผมสั้น เสื้อยืดสีขาว กางเกงยีนส์
เธอนั่งหลังตรง ก้มหน้าจดบันทึกลงในหนังสืออย่างตั้งใจด้วยปากกา โครงหน้าด้านข้างดูนวลเนียนเมื่อต้องแสงแดด แก้มขึ้นสีชมพูระเรื่อเพราะความร้อน
แผ่นหลังนี้ คุ้นๆ แฮะ
เซี่ยตงหรี่ตา ภาพความทรงจำแล่นย้อนกลับมาอย่างรวดเร็ว
เธอนั่นเอง
คนที่เจอที่ร้าน “เคนตั๊กกี้” ผู้หญิงที่นั่งกลุ้มใจเรื่องเลือกคณะคนนั้น จ้าวเหมิง
วันนี้จ้าวเหมิงแต่งตัวง่ายๆ ด้วยเสื้อยืดสีขาวกับกางเกงยีนส์ขาสั้น เผยให้เห็นเรียวขาตรงยาว ส่วนเว้าส่วนโค้งไร้ที่ติ แต่ที่ดึงดูดสายตาที่สุดคือใบหน้า เครื่องหน้าจิ้มลิ้ม ผิวขาวผ่อง ผมสั้นซอยดูทะมัดทะแมง ให้ความรู้สึกสวยแบบสะอาดสะอ้านและเท่ในเวลาเดียวกัน
ตอนเจอที่ร้านเคนตั๊กกี้ เซี่ยตงกับจ้าวเหมิงคุยกันแค่นิดเดียว แถมตอนนั้นในหัวเขามีแต่เรื่องเว็บไซต์โอลิมปิก จนลืมแม้กระทั่งชื่อของเธอ
แต่ไม่น่าเชื่อ โลกกลมชะมัด
ขณะที่เซี่ยตงกำลังพิจารณาเธออยู่ หญิงสาวเหมือนจะรู้ตัว เงยหน้าขึ้นมาพอดี
สบตากัน
เธอชะงักไปนิด ก่อนจะจำเขาได้ สีหน้าฉายแววประหลาดใจ
จากนั้นความประหลาดใจก็เปลี่ยนเป็นรอยยิ้มหวานละมุนท
