บทที่ 43 – มหาวิทยาลัยไปรษณีย์และโทรคมนาคมปักกิ่ง
หน้าปกหนังสือเล่มนั้นแดงฉานราวกับเปลวไฟ
“ลูก มาดูนี่เร็ว”
โจวอวิ๋นฟางกวักมือเรียกเซี่ยตงให้นั่งลง พลางชี้ไปที่หน้าหนังสือ
“แม่ปรึกษากับพ่อแล้ว คะแนนขนาดนี้ ม.เจ้อเจียง หรือไม่ก็ ม.ถงจี้ น่าจะติดชัวร์ๆ”
“สองที่นี้อยู่ในมณฑลเรา หรือไม่ก็อยู่เซี่ยงไฮ้ข้างๆ นี่เอง ใกล้บ้าน พ่อกับแม่ดูแลสะดวก”
เซี่ยเจี้ยนกั๋วพยักหน้า สนับสนุนเต็มที่ “ใช่ แม่แกพูดถูก”
“เซี่ยงไฮ้เป็นเมืองใหญ่ โอกาสเยอะ แถมธุรกิจการเงินก็รุ่งเรือง ลูกไปเรียนการเงินหรือการจัดการ จบมาอนาคตไกลแน่”
เขาชะงักไปนิดหนึ่ง ก่อนจะเสริมว่า
“อย่างแย่ที่สุด กลับมาสืบทอดกิจการที่บ้าน ก็ยังดูมีความรู้ มีวิสัยทัศน์กว่าคนรุ่นพ่อ”
ในมุมมองของพวกเขา นี่คือแผนที่ชีวิตที่ดีที่สุดเท่าที่จะวาดให้ลูกชายได้
มหาลัยดัง คณะยอดฮิต ใกล้บ้าน
สมบูรณ์แบบ
เซี่ยตงนั่งฟังเงียบๆ ไม่ขัดจังหวะ
เขารู้ดีว่าความคิดของพ่อแม่เต็มไปด้วยความรักและความหวังดีตามประสาคนยุคนี้
แต่เส้นทางที่เขาจะเดิน มันช่างแตกต่างจากที่พวกเขาวาดฝันไว้อย่างสิ้นเชิง
“พ่อ แม่”
รอจนพวกเขาพูดจบ เซี่ยตงถึงค่อยๆ เอ่ยปาก
“เรื่องมหาลัยกับคณะ ผมคิดไว้แล้วครับ”
เซี่ยเจี้ยนกั๋วกับโจวอวิ๋นฟางหันมองหน้ากันด้วยความแปลกใจ
“อ้าว? ลูกคิดไว้แล้วเหรอว่าจะเรียนที่ไหน?” โจวอวิ๋นฟางถาม
แววตาของเซี่ยตงสงบนิ่งแต่หนักแน่น
“ปักกิ่ง”
“มหาวิทยาลัยไปรษณีย์และโทรคมนาคมปั