กกิ่ง (BUPT) คณะวิทยาการคอมพิวเตอร์และเทคโนโลยี”
“หะ?”
เซี่ยเจี้ยนกั๋วอึ้งไปเลย
“ปักกิ่ง… มหาลัยอะไรนะ?”
“มหาวิทยาลัยไปรษณีย์และโทรคมนาคมปักกิ่ง” เซี่ยตงย้ำอีกครั้ง
ชื่อนี้สำหรับเซี่ยเจี้ยนกั๋วและโจวอวิ๋นฟางแล้ว มันช่างไม่คุ้นหูเอาเสียเลย
ในความรับรู้ของพวกเขา มหาวิทยาลัยดีๆ ในปักกิ่งมีแค่ชิงหวากับปักกิ่งเท่านั้น
“เอ่อ… ไอ้ไปรษณีย์โทรคมนาคมปักกิ่งเนี่ย มันโรงเรียนอะไรกัน?” โจวอวิ๋นฟางถามอย่างระมัดระวัง “เป็น 985 หรือเปล่า?”
“ไม่ใช่ 985 ครับ เป็น 211” เซี่ยตงตอบ
บรรยากาศในห้องนั่งเล่นเย็นเยียบลงทันตาเห็น
คิ้วของโจวอวิ๋นฟางขมวดเข้าหากันแน่น
“ลูก… ไม่ได้เข้าใจอะไรผิดใช่มั้ย?”
“คะแนน 625 ทิ้งมหาลัยระดับท็อปอย่างเจ้อเจียงไปเข้าไอ้ 211 อะไรนั่นเนี่ยนะ?”
“แถมยังอยู่ตั้งปักกิ่ง ไกลขนาดนั้น ปีหนึ่งจะได้กลับบ้านสักกี่ครั้งกันเชียว”
สีหน้าของเซี่ยเจี้ยนกั๋วก็เคร่งเครียดขึ้นมาทันที
“เหลวไหล!”
เขาตบหนังสือคู่มือลงบนโต๊ะกาแฟเสียงดังปัง
“พ่อรู้นะว่าช่วงนี้แกทำร้านเถาเป่าหาเงินได้นิดหน่อย เลยเห่อคอมพิวเตอร์”
“แต่ความชอบก็ส่วนความชอบ อนาคตทั้งชีวิตก็คืออนาคต!”
“คอมพิวเตอร์ก็แค่นั่งเคาะโค้ดหน้าจอทั้งวันไม่ใช่เรอะ? จะไปมีความก้าวหน้าอะไร? อายุยังน้อยสายตาจะเสียหมด!”
“เชื่อพ่อ เรียนการเงิน หรือสถาปัตย์ อย่างแย่ก็วิศวะเครื่องกล นั่นแหละชามข้าวเหล็กของจริง!”
ปฏิกิริยาของพ่อแม่เป็นไปตามที่เซี่ยตงคาดไว้เป
