มัด
เขารู้สึกว่าคนที่อยู่ตรงหน้าไม่ใช่เด็กหนุ่มที่เพิ่งอายุสิบแปด แต่เป็นเจ้าสัวธุรกิจผู้ยิ่งใหญ่ที่กำลังชี้แนะทิศทางตลาด
“แล้ว… แล้วทำไมต้องไปปักกิ่ง? ทำไมต้องเป็นไอ้มหาลัย… ไปรษณีย์อะไรนั่นด้วย?”
โจวอวิ๋นฟางยังลังเล เรื่องระยะทางยังเป็นปมในใจเธอ
“คำถามนี้ถามได้ดีครับ”
เซี่ยตงยิ้ม
“แม่ครับ รู้มั้ยว่าเมืองหลวงของประเทศเราคือที่ไหน?”
“ปักกิ่งไง ใครจะไม่รู้”
“ใช่ ปักกิ่ง”
“ปักกิ่งไม่ได้เป็นแค่ศูนย์กลางการเมืองและวัฒนธรรม แต่ในอีกสิบปีข้างหน้า มันจะเป็นศูนย์กลางที่แท้จริงของอินเทอร์เน็ตจีน เป็นหัวใจของวงการไอที”
“เงินทุนมหาศาลที่สุด หัวกะทิระดับท็อป โอกาสในการเริ่มธุรกิจที่ดีที่สุด จะไปกองรวมกันอยู่ที่นั่น”
“เหมือนเราทำของเล่น ก็ต้องไปอี้อู ไปเฉิงไห่ เพราะที่นั่นคือศูนย์กลางอุตสาหกรรม”
“ผมจะกระโจนเข้าสู่วงการอินเทอร์เน็ต ผมก็ต้องไปอยู่ที่หัวใจของมัน”
แววตาของเซี่ยตงลุกโชน
“ส่วนทำไมต้องเป็นมหาวิทยาลัยไปรษณีย์และโทรคมนาคมปักกิ่ง…”
เขาหยุดนิดหนึ่ง แล้วงัดเอาคำเปรียบเทียบที่เตรียมไว้ออกมาใช้
“ถ้าบอกว่าชิงหวาหรือปักกิ่งคือจอมทัพในสายมหาลัยทั่วไป งั้น BUPT ก็คือแม่ทัพเอกในสายสื่อสารและคอมพิวเตอร์”
“ที่นี่มีฉายาว่า ‘โรงเรียนนายร้อยหวงผู่แห่งวงการไอทีจีน'”
“คนที่จบจากที่นี่ กระจายตัวอยู่ตามบริษัทอินเทอร์เน็ตและบริษัทสื่อสารชื่อดังทั่วประเทศ ก่อตัวเป็นเครือข่ายศิษย์เก่าที่แข็งแกร่งและแน่นแฟ้นส
