“ได้เลยค่ะ เดี๋ยวหนูบอกให้!”
ทางนั้นส่งอีโมจิ “OK” กลับมา
ทันใดนั้น รูปกระต่ายน้อยก็กะพริบอีกครั้ง
“คุณเซี่ยคะ หนู… หนูขอถามอะไรหน่อยได้ไหมคะ?”
ข้อความที่ส่งมาแฝงความลังเลและหยั่งเชิง
“ถามมาสิ”
เซี่ยตงเอนหลังพิงเก้าอี้ รินน้ำใส่แก้วให้ตัวเอง
“กล่องสุ่ม ‘เจ้าส้มอ้วน’ อันนั้น หนูไปค้นเจอในเถาเป่าแล้ว ขายไปเป็นพันตัวแล้ว รีวิวดีมากเลยค่ะ”
“แล้วยังไงต่อ?”
“หนู… หนูซื้อมาตัวนึงแล้ว น่ารักมากกกกกก!”
ถังซือฉีดูเหมือนจะเก็บอาการไม่อยู่ รีบส่งข้อความตามมาอีก
“หนูแค่อยากถามว่า พวกคุณไม่คิดจะทำเป็นตุ๊กตาบ้างเหรอคะ? หนูว่าถ้าทำเป็นหมอนกอด ต้องขายดีเป็นเทน้ำเทท่าแน่ๆ!”
เซี่ยตงจ้องหน้าจอ ชะงักไปเล็กน้อย
หมอนกอด?
เป็นไอเดียที่ไม่เลวเลยแฮะ
เขาลองประมวลผลเร็วๆ ในหัว สินค้าแตกไลน์ (Merchandise) จาก IP ดังๆ หลังปี 2008 ก็ขาดพวกตุ๊กตากับหมอนกอดไม่ได้จริงๆ
เด็กฝึกงานที่ชื่อถังซือฉีคนนี้ จมูกไวใช้ได้
เขาพิมพ์ตอบกลับ “จะลองพิจารณาดูครับ ขอบคุณสำหรับคำแนะนำนะ”
“ไม่เป็นไรค่ะ! หนูแค่พูดไปเรื่อย… คุณเซี่ยทำงานต่อเถอะค่ะ ไม่กวนแล้ว!”
รูปกระต่ายน้อยมืดลง แสดงสถานะออฟไลน์
เซี่ยตงยกแก้วน้ำขึ้นจิบ
เขาค้นพบว่า ยุคสมัยนี้ไม่เคยขาดแคลนคนหนุ่มสาวที่มีไอเดียดีๆ เลยจริงๆ
…
ในขณะเดียวกัน โรงงานของเล่นตระกูลเซี่ยก็ไม่ได้เงียบเหงาเหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว
พื้นที่ว่างส่วนหนึ่งในโกดังถูกดัดแปลงเป็นโซนแพ็กของชั่วคราว
ตู้เสี่ยว
