เหนียนนั่งหน้าคอมพิวเตอร์ นิ้วพรมบนคีย์บอร์ดเร็วจี๋ หน้าจอแสดงหน้าต่างแชทของเถาเป่าหวั้งวั้ง เสียง “ติ๊งต่อง” ดังขึ้นไม่ขาดสาย
“ตัวเอง สินค้าเราเป็นกล่องสุ่มน้า สุ่มลายจ้า~”
“ตัวลับ (Secret) ต้องลุ้นดวงเอานะคะ ขอให้โชคดีค่าตัวเอง!”
“ออเดอร์ก่อนสี่โมงเย็น ส่งของให้ภายในวันนี้เลยจ้า!”
ตอนนี้เขาใช้คำว่า “ตัวเอง” (ชิน/Qin) ได้คล่องปร๋อจนน่าตกใจ
ส่วนโจวอวิ๋นฟางกับเซี่ยเจี้ยนกั๋ว นำทีมเพื่อนบ้านที่จ้างมาช่วยชั่วคราว แพ็กของและแปะใบปะหน้ากันอย่างคล่องแคล่ว
เครื่องพิมพ์หัวเข็มส่งเสียง “ครืดคราด ครืดคราด” พิมพ์ใบปะหน้า 4 ชั้นของฮุ่ยทงออกมาพร้อมกลิ่นหมึกจางๆ
เสียงนี้ ในฤดูร้อนปี 2008 คือบทเพลงซิมโฟนีที่ไพเราะที่สุดในโลก
“ตาเฒ่า ฉีกเบาๆ หน่อย อย่าให้ใบปะหน้าขาดสิ!”
โจวอวิ๋นฟางบ่นสามีพลางยัดกล่อง “เจ้าส้มอ้วน” ลงถุงกันกระแทกอย่างชำนาญ
เซี่ยเจี้ยนกั๋วเหงื่อท่วมตัว แต่ก็ยิ้มแฉ่ง “ฮะๆ” แล้วลดความเร็วลงหน่อย
เขามองกองพัสดุที่สูงเป็นภูเขาเลากา รอยตีนกาบนหน้ายิ้มจนบานแฉ่ง
แค่ไม่กี่วันเองนะ?
โรงงาน… เหมือนฟื้นคืนชีพขึ้นมาจริงๆ
ทุกอย่างเหมือนความฝัน
เขาแอบมองเข้าไปในห้องด้านใน
ลูกชาย เซี่ยตง กำลังนั่งหน้าคอมพิวเตอร์ ไม่รู้กำลังทำอะไรอยู่
ไอ้ลูกชายที่เขาเคยคิดว่ายังไม่โตคนนี้แหละ ที่ฉุดกระชากครอบครัวกลับมาจากปากเหว
ในใจเซี่ยเจี้ยนกั๋วตอนนี้ มันปนเปกันไปหมด
มีความปลื้มใจ มีความภูมิใจ แต่มากกว่านั้นคือคว
