บทที่ 34 – สวมเกราะให้ “เจ้าส้มอ้วน” (ตอนจบ)
คำคำนี้ สำหรับพวกเขาแล้วมันช่างห่างไกล เคยได้ยินแต่ในข่าวทีวี
“พูดง่ายๆ คือไปขึ้นทะเบียนกับรัฐบาล พิสูจน์ว่า ‘เจ้าส้มอ้วน’ เป็นดีไซน์ของบ้านเราเจ้าเดียวในโลก ต่อไปใครกล้าก๊อป เราก็เอาเอกสารรัฐไปฟ้องมัน ฟ้องให้เจ๊ง ฟ้องให้หมดตัว”
เซี่ยตงอธิบายด้วยภาษาชาวบ้านที่สุด
“แล้ว… มันต้องใช้เงินเยอะไหม?” โจวอวิ๋นฟางถามเสียงเบา
นี่คือจุดที่เธอห่วงที่สุด
เซี่ยเจี้ยนกั๋วก็มองรอคำตอบ
“ต้องใช้เงินครับ” เซี่ยตงตอบตรงๆ “เรื่องพวกนี้ ถ้าเราวิ่งเต้นเอง ขั้นตอนเยอะ ผิดง่าย เสียเวลา ผมคิดว่าเราควรจ้างบริษัทตัวแทนลิขสิทธิ์มืออาชีพ จ่ายเงินให้เขาทำให้ เร็ว และชัวร์กว่า”
เซี่ยเจี้ยนกั๋วเงียบไปครู่หนึ่ง ขยี้ก้นบุหรี่ลงกับพื้น ใช้ปลายเท้าบดจนดับสนิท
“เท่าไหร่?” เขาถาม
“ผมยังไม่ได้ถามราคา แต่กะคร่าวๆ ค่าธรรมเนียมทุกอย่างรวมกัน น่าจะสักหมื่นสองหมื่นหยวนครับ” เซี่ยตงบอกตัวเลขประมาณการ
“สองหมื่น?!” โจวอวิ๋นฟางสูดปาก
ยอดขายสองวันนี้รวมกันได้สามหมื่นกว่า ยังไม่หักทุนกับค่าส่ง
จู่ๆ จะให้ควักเงินสองหมื่น เธอรู้สึกเหมือนโดนเฉือนเนื้อ
แต่เซี่ยเจี้ยนกั๋วกลับไม่แสดงท่าทีตกใจ
เขาจ้องตาเซี่ยตงเขม็ง
“ตงลูกรัก ลูกมั่นใจนะว่าเงินก้อนนี้ จ่ายแล้วคุ้ม?”
“พ่อครับ” เซี่ยตงสบตาพ่อ แววตามั่นคง “มันไม่ใช่เรื่องคุ้มไม่คุ้ม แต่มันคือเงินต่อชีวิตบ้านเรา สองหมื่นนี้ คือค่าชุดเกราะกันกระสุนให
