บทที่ 33 – สวมเกราะให้ “เจ้าส้มอ้วน” (ตอนต้น)
[โต้วเปา: ผลก็คือ สินค้าละเมิดลิขสิทธิ์ของ “ลิงโยโย่” ทะลักตลาดอย่างรวดเร็ว ตั้งแต่ตุ๊กตา ยันเสื้อยืด แก้วน้ำ มีทุกอย่าง ซ้ำร้ายยังมีบริษัทหัวใสรีบไปชิงจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าตัดหน้า พอเจ้าของตัวจริงรู้ตัวจะไปฟ้อง ก็ติดหล่มคดีความที่ยาวนานและยากลำบาก เสียทั้งเงินเสียทั้งเวลา กว่าจะทวงสิทธิ์คืนได้บางส่วน ก็พลาดช่วงเวลากอบโกยเงินทองที่พีคที่สุดไปแล้ว ตลาดโดนของก๊อปแบ่งเค้กไปกินจนเกลี้ยง ความเสียหายประเมินค่าไม่ได้]
[โต้วเปา: อีกตัวอย่างที่ใกล้ตัวคุณมากกว่า สินค้า “ยอดฮิต” หลายตัวในเถาเป่า ที่มีลายกราฟิกหรือแพตเทิร์นเสื้อผ้าแบบออริจินัล พอดังปุ๊บ เร็วสุด 1 อาทิตย์ ช้าสุดครึ่งเดือน ก็จะมีสินค้าหน้าตาเหมือนกันเปี๊ยบโผล่ในร้านอื่น ด้วยขั้นตอนการฟ้องร้องที่ยุ่งยาก เจ้าของร้านตัวจริงมักทำอะไรไม่ได้เมื่อเจอของก๊อปราคาถูกกว่ามาตีตลาด สุดท้าย “ของปลอมก็ไล่ของแท้ออกจากตลาด” (Gresham’s Law)]
เหงื่อเย็นๆ ซึมกลางหลังเซี่ยตง
สิ่งที่โต้วเปาบรรยาย คือสิ่งที่เขากลัวที่สุด
เขาสูบลมหายใจลึก พิมพ์ตอบกลับไปสั้นๆ
[เซี่ยตง: เข้าใจแล้ว ขอบใจมาก โต้วเปา]
เขาเก็บมือถือ แววตาเปลี่ยนเป็นมุ่งมั่นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
การจดลิขสิทธิ์ รอไม่ได้แล้ว!
เซี่ยตงกลับไปที่ออฟฟิศ เซี่ยเจี้ยนกั๋วกับโจวอวิ๋นฟางยังคงยืนมุงดูเครื่องพิมพ์หัวเข็มหน้าตาเชยๆ นั่น แล้วส่งเสียงชื่นช
