มไม่ขาดปาก
“โอ้โห ไอ้เครื่องนี้มันเร็วกว่าคนเขียนสิบคนรวมกันอีก” เซี่ยเจี้ยนกั๋วยื่นมือจะไปลูบ แต่ก็ชักมือกลับกลัวทำพัง
เซี่ยตงมองความตื่นเต้นของพ่อแม่ที่เกิดจากความต่างชั้นทางเทคโนโลยี แต่ในใจเขากลับมีความกังวลอีกเรื่องผุดขึ้นมา
ประสิทธิภาพเพิ่มขึ้นแล้ว
แต่ปัญหาก็ตามมาติดๆ
ความดังของ “เจ้าส้มอ้วน” เป็นเรื่องที่หยุดไม่ได้แล้ว
ตามกฎของโลกใบนี้ สินค้าตัวไหนที่โผล่หัวขึ้นมาเป็น “สินค้าขายดี” ในเถาเป่า จะมีอายุสงบสุขอยู่ได้ไม่เกิน 1 สัปดาห์
หลังจากนั้น ของเลียนแบบระดับก๊อปเกรด A จะผุดขึ้นมาเหมือนเห็ดราหลังฝนตก
ราคาถูกกว่า วิธีการสกปรกกว่า
พวกมันจะใช้พลาสติกไวนิลห่วยๆ แทนเรซินรักษ์โลกที่เขาใช้
พวกมันจะใช้สีอุตสาหกรรมมีพิษทาลงบนโมเดลที่ทำมาลวกๆ
และสุดท้าย พวกมันจะใช้หัวข้อว่า “เหมือนของแท้เปี๊ยบ ราคาหักคอ” มาเหยียบย่ำความทุ่มเทของเขาจนจมดิน
เขาไม่อยากให้ “เจ้าส้มอ้วน” ที่แบกความหวังของทั้งครอบครัว ต้องมาจบเห่แบบนั้น
ต้องมีเกราะทางกฎหมาย
เซี่ยตงเดินไปมุมห้อง แอบเปิดมือถือ กดไอคอนวงกลมสีดำที่คุ้นเคย
เขาพิมพ์คำสั่งลงไป
“โต้วเปา ช่วยสรุปขั้นตอนและเอกสารที่ต้องใช้สำหรับการขอจดลิขสิทธิ์ผลงานศิลปะ (Copyright), และสิทธิบัตรการออกแบบ (Design Patent) ในปี 2008 ให้หน่อย เอาแบบละเอียดยิบเลยนะ”
หน้าจอส่องแสงวูบวาบ
วินาทีต่อมา ตัวหนังสือพร่างพรูลงมาราวกับน้ำตก
[คู่มือการจดแจ้งลิขสิทธิ์ผลงาน (ฉบับปี 20
