บทที่ 555 คนในสถานที่บัดซบแห่งนี้ล้วนชั่วร้ายเกินไป!
เสียงของลวี่หยางดังก้องสะท้อนอยู่ภายในตำหนักซ่อนเร้นทว่าเมื่อหงเทียนได้ยินวลี “ต้องตายแน่นอน” สีหน้ากลับไม่เปลี่ยนไปแม้แต่น้อย
“เหตุใดท่านจึงมั่นใจถึงเพียงนั้น”
หงเทียนกล่าวเสียงทุ้ม ดวงตาทั้งคู่จ้องตรงมายังลวี่หยาง ขณะที่ลวี่หยางเพียงเม้มริมฝีปาก เงยหน้าขึ้น ชี้นิ้วไปยังฟ้าเหนือศีรษะ
ไม่อาจกล่าว… ไม่อาจเอ่ย
ในความจริง มีความหวาดกลัวยิ่งใหญ่ซ่อนอยู่
เมื่อครู่ ลวี่หยางคิดจะเผยความลับของประวัติศาสตร์เทียมตรงต่อหงเทียน ทว่าทันใดนั้น กลับรู้สึกได้ถึงแรงแห่งเหตุและผลมหาศาลถาโถมลงมา
‘หากข้ากล่าวเรื่องนี้ออกไปตรง ๆ ด้วยแรงผลเช่นนั้น ข้าในยามนี้คงไม่อาจแบกรับได้!’
ไม่มีข้อสงสัยใด เขาย่อมต้องตายแน่
ดังนั้น ลวี่หยางจึงทำได้เพียงส่ายศีรษะ ส่งนัยอ้อม ๆ เล็กน้อย ก่อนเปลี่ยนวาจาเอ่ยอย่างสงบว่า
“ข้ามิอาจปิดบัง หากข้าแสวงหาโอสถทองคำในยามนี้ ก็น่าจะมีโอกาสถึงเก้าส่วน”
เมื่อวาจาสิ้นสุด ลวี่หยางก็มองสบตาหงเทียนอย่างสงบนิ่ง ขณะที่ภายในดวงตาของหงเทียนกลับเผยแววประหลาดใจและสงสัยอยู่ลึก ๆ
เงียบไปชั่วขณะ จึงค่อยกล่าวเสียงแผ่วออกมาว่า
“ในเมื่อท่านเชื่อมั่นนักว่า ข้าย่อมต้องตาย มิทราบว่าท่านมีความเห็นใดหรือไม่? หากข้าจะล้มตายจริง ๆ เช่นนั้น จะเป็นเพราะกลลวงของผู้ใดกันแน่?”
คำพูดนี้ทำเอาลวี่หยางถอนใจโล่งอก
กล่าวตามตรง แต่เดิมเขาไม่คิดจะเปิดเผยกับหงเทียนตรง
