บทที่ 18 – กล่องสุ่มเจ้าส้มอ้วน: เซอร์ไพรส์และข้อกังขา
“อาตง มาแล้วเหรอ!”
เสียงแม่ โจวอวิ๋นฟาง สั่นเครือด้วยความตื่นเต้น รีบเดินเข้ามาหา
“นี่… นี่มันคือไอ้นั่นที่ลูกบอก…”
เธอพยายามหาคำมาอธิบาย แต่ก็นึกไม่ออก
เป็นจางเหว่ยหมิง ช่างใหญ่ผู้บ้าเทคนิค ที่ขยับแว่นสายตาสั้นหนาเตอะ ดวงตาตี่ๆ ใต้เลนส์แดงก่ำด้วยเส้นเลือดแต่แววตากลับคึกคักสุดขีด
เขาชี้ไปที่ของบนโต๊ะ ยิ้มกว้างจนเห็นฟันเหลืองคราบบุหรี่
“เซี่ยตง ไอ้หนู… เอ็งแม่งอัจฉริยะชัดๆ!”
เซี่ยตงมองตามนิ้วเขาไป
บนโต๊ะทำงานตัวใหญ่ มีตุ๊กตาตัวเล็กๆ สีสันสดใสขนาดเท่าฝ่ามือวางเรียงกันเป็นระเบียบ 10 ตัว
นั่นคือ “เจ้าส้มอ้วน” (Pang Ju)
พอเปลี่ยนจากแบบร่างเป็นของจริง พลังทำลายล้างทางสายตารุนแรงกว่าในจอหลายเท่า
เนื้อพลาสติกดีมาก เรียบลื่น มีน้ำหนัก ไม่ดูเป็นของถูกๆ
งานลงสีไร้ที่ติ สีสด ขอบคมกริบ ดูรู้เลยว่าฝีมือช่างเก๋าเกม
ลุงจางนี่ของจริง
เซี่ยตงหยิบขึ้นมาตัวหนึ่ง
เป็นเจ้าส้มอ้วนกำลังเล่นยิมนาสติก ตัวอ้วนกลมบิดเป็นเกลียวท่ายาก แต่หน้าตากลับจริงจังขึงขัง ความ “คอนทราสต์” (Contrast) แบบน่ารักน่าชังทำให้อดขำไม่ได้
อีกตัว กำลังยกบาร์เบลอันจิ๋ว แผ่นน้ำหนักเล็กนิดเดียว แต่มันทำหน้าเหมือนกำลังออกแรงยกโลกทั้งใบ ตัวสั่นเทิ้ม แก้มยุ้ยๆ เบียดกัน ปากอ้ากว้าง เหมือนกำลังตะโกนลั่นสนามรบ
น่ารัก ตลก และมีความ “กาก” แบบบอกไม่ถูก
ความรู้สึกแบบ “พยายามแล้วนะแต่มันได้แ
