่งรู้จักเพื่อนซี้คนนี้เป็นวันแรก
เมื่อก่อนเซี่ยตงเรียนเก่งก็จริง แต่เป็นคนเก็บตัว จะเรียกว่าทึ่มหน่อยๆ ก็ได้
แต่คนตรงหน้านี้ ทั้งเยือกเย็น มั่นใจ พูดถึงแผนการใหญ่โตที่เขาฟังไม่ค่อยรู้เรื่อง แถมในตายังมีประกายบางอย่างที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน
“ตง มึง…”
“มึงอยากมาร่วมวงด้วยมั้ย?” เซี่ยตงตัดบท
หวังเผิงเฟยชะงัก
“กูเนี่ยนะ?” เขาชี้หน้าตัวเอง “กูจะทำไรได้? เปิดปิดคอมยังลำบากเลย”
“สิ่งที่มึงพล่ามเมื่อกี้แหละคืองานของมึง” เซี่ยตงบอก “กูรับผิดชอบเนื้อหากับเทคนิค มึงรับผิดชอบ โอเปอเรชั่น (Operation)”
“โอเปอเรชั่น?”
“ก็ที่มึงบอกไง แก้พาดหัว หั่นบทความ สร้างปมปริศนา หาวิธีปล่อยบทความพวกนี้ให้น่าสนใจที่สุด” เซี่ยตงอธิบาย “พูดง่ายๆ คือ หาทางหลอกล่อคนเข้ามา แล้วทำให้เขาไม่อยากออกไป”
ลมหายใจของหวังเผิงเฟยเริ่มถี่กระชั้น
“เล่นเกมไปวันๆ มันสนุกนักเหรอ?” เซี่ยตงรุกต่อ “มึงไม่ได้คิดเสมอเหรอว่าตัวเองไม่ได้ด้อยกว่าพวกเด็กเรียนพวกนั้น? แค่ยังหาโอกาสไม่เจอ?”
“ตอนนี้โอกาสมากองอยู่ตรงหน้าแล้ว”
ประโยคนี้เหมือนกระแสไฟฟ้าช็อตเข้ากลางใจหวังเผิงเฟย
เขาเงยหน้าขวับ แววตาเปล่งประกายเจิดจ้า
“ลุย!”
พูดแค่คำเดียว แต่น้ำหนักเสียงเหมือนทุบหม้อข้าวทุบหม้อแกงพร้อมรบ
เซี่ยตงยิ้ม
เขาโยนแฟลชไดรฟ์อันหนึ่งให้หวังเผิงเฟย
“ในนี้มีไฟล์บทความพันกว่าเรื่อง พอให้มึงใช้ไปสักพัก”
“มึงอ่านเนื้อหาพวกนี้ให้คุ้นก่อน แล้วค่อยแยกประเภท กระจายล
