่างชำนาญ แล้วพิมพ์ที่อยู่ Localhost ที่คุ้นเคยลงในช่อง Address Bar ของเบราว์เซอร์
กด Enter
หน้าเว็บดีไซน์เรียบหรู เลย์เอาต์สมเหตุสมผล เต็มไปด้วยกลิ่นอายความเป็นทางการ โหลดเสร็จวูบเดียว
พื้นขาว ตัวอักษรแดง ตราสัญลักษณ์ห้าห่วงโอลิมปิกด้านบนเด่นตระหง่าน
เร็ว
เร็วจนไม่น่าใช่ผลผลิตของยุคนี้
เซี่ยตงพยักหน้าอย่างพอใจ
จากนั้นก็ตามด้วยเว็บที่สอง ที่สาม ที่สี่…
เว็บไซต์ต้นแบบสี่สไตล์ที่แตกต่างกัน แต่โหลดเร็วปรู๊ดปร๊าดเหมือนกัน ทยอยปรากฏขึ้นบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ของเขา
“เชี่ย! ไอ้ตง มึงทำไรอยู่วะ?”
หวังเผิงเฟยเพิ่งเล่นจบเกม ถอดหูฟัง บิดขี้เกียจ แล้วดันหันมาเห็นหน้าจอของเซี่ยตงพอดี
“นี่อะไรอะ? มึงทำเว็บเองเหรอ?”
น้ำเสียงเขาเต็มไปด้วยความประหลาดใจ
เซี่ยตงปิดหน้าเว็บลงอย่างใจเย็น แล้วสลับกลับไปหน้าเดสก์ท็อป
“ลองมั่วๆ ดูน่ะ เล่นขำๆ”
“ขอดูหน่อย ขอดูหน่อย!” ต่อมเผือกของหวังเผิงเฟยทำงานทันที เขายื่นหน้าเข้ามา “ร้ายนะเรา แอบไปเรียนวิชานี้มาตั้งแต่เมื่อไหร่?”
เซี่ยตงเปิดเว็บสไตล์ข่าวซุบซิบที่ดูเรียบง่ายที่สุดขึ้นมาใหม่
โทนสีชมพูเป็นหลัก มีช่องว่างสำหรับใส่รูปเพียบ พาดหัวข่าวแต่ละอันแซ่บซี๊ด
“ช็อก! นักกีฬาประเทศหนึ่ง แอบติด…”