“เปิดโปง! อาหารที่อร่อยที่สุดในโรงอาหารหมู่บ้านนักกีฬาคือ…”
หวังเผิงเฟยมองตาค้าง
“เอาเรื่องนี่หว่าเพื่อน! ทำซะเหมือนของจริงเลย! พาดหัวแบบนี้ กูเห็นกูก็ต้องกดเข้าไปดูอะ!”
เซี่ยตงยิ้ม
“รหัสลับเรียกแขก (Clickbait) มันไม่เคยเปลี่ยนหรอก ไม่ว่าจะยุคไหน”
“ไปเรียนมาจากไหนวะเนี่ย?” หวังเผิงเฟยตบไหล่เพื่อนอย่างชื่นชม “สอนมั่งดิ วันหลังกูจะทำเว็บรวมช็อตเด็ดเกมของกูบ้าง”
“ไว้มีโอกาสจะสอน” เซี่ยตงตอบแบบขอไปที
จะให้บอกได้ไงว่า “อ๋อ ให้ AI ผู้ช่วยจากสิบกว่าปีข้างหน้าเจนมาให้น่ะ แป๊บเดียวเสร็จ”
หวังเผิงเฟยก็ไม่ได้คิดมาก นึกว่าเซี่ยตงไปขุดวิธีทำมาจากเว็บใต้ดินที่ไหนสักแห่ง
“ตง เลิกทำเหอะ ไปหาไรกินกัน หิวไส้กิ่วแล้วเนี่ย”
เซี่ยตงเองก็เริ่มหิว เขาเซฟโค้ดเรียบร้อย แล้วบิดขี้เกียจคลายเมื่อย
โครงร่างเว็บหลักๆ เสร็จแล้ว เหลือแค่ซื้อโดเมนกับเช่าเซิร์ฟเวอร์ แล้วก็ยัดเนื้อหาใส่เข้าไป
“โอเค ไปดิ กินไรดี?”
“แถวนี้มีร้าน ‘เคนตั๊กกี้’ (KFC) เปิดใหม่ ไปลองมั้ย?”
“จัดไป”
ทั้งคู่เดินออกจากร้านเกมที่มืดทึบ แสงแดดจ้าข้างนอกทำเอาเซี่ยตงต้องหรี่ตา
ผู้คนบนถนน รถรา ป้ายร้านค้า ทุกอย่างมีกลิ่นอายเฉพาะตัวของปี 2008 เก่าหน่อยๆ แต่เต็มไปด้วยชีวิตชีวา
ดีจังแฮะ
เซี่ยตงสูดหายใจลึก อากาศไม่มีกลิ่นควันพิษหนาแน่นเหมือนในอนาคต
ในร้าน KFC คนแน่นเอี๊ยด
ส่วนใหญ่เป็นเด็กจบ ม.6 รุ่นเดียวกับพวกเขา
จับกลุ่มคุยกันจ้อกแจ้ก เรื่องอนาคตที่ยั
