บทที่ 13 – ทำนายการปฏิวัติคอมพิวเตอร์แห่งอนาคต
“ถึงตอนนั้น คนในวงการจะล้นตลาด การแข่งขันจะดุเดือดเลือดพล่าน จะหางานดีๆ ทำก็ยากแล้ว”
คำพูดนี้ทำเอา “จ้าวเหมิง” และเพื่อนอีกสองคนอึ้งไปเลย
วงจรธุรกิจ? ตลาดอิ่มตัว? ภาวะถดถอย?
ศัพท์พวกนี้มันไกลตัวและแปลกหูเกินไปสำหรับเด็กที่เพิ่งจบ ม.ปลาย
หวังเผิงเฟยเองก็ฟังจนงง เขาเข้าใจทุกคำที่เซี่ยตงพูดนะ แต่พอเอามารวมกันแล้ว เหมือนฟังภาษาต่างดาว
เซี่ยตงพูดต่อไม่หยุด
“แต่คอมพิวเตอร์ไม่เหมือนกัน”
“มันไม่ได้เป็นแค่อุตสาหกรรมโดดๆ แต่มันคือเครื่องมือ คือแพลตฟอร์ม คือสิ่งที่เอาไปรวมร่างกับอุตสาหกรรมอื่นได้หมด”
“ในอนาคต เธอจะซื้อของผ่านคอม หาหมอผ่านคอม เดินทางก็ต้องใช้คอม เผลอๆ ปลูกผักยังต้องใช้คอมเลย”
“มันจะแทรกซึมเข้าไปในทุกซอกทุกมุมของชีวิตเรา เหมือนน้ำประปากับไฟฟ้า เธอคิดว่าอุตสาหกรรมแบบนี้ จะไม่มีอนาคตเหรอ?”
“ส่วนที่อาจารย์บอกว่า ‘หางานยาก’ นั่นเป็นเพราะวงการอินเทอร์เน็ตในจีนเพิ่งจะตั้งไข่ บริษัทใหญ่ๆ ที่ต้องการคนเก่งจริงๆ ยังมีไม่เยอะ แต่นั่นมันแค่ชั่วคราว”
“ฉันกล้าฟันธงเลย ไม่เกินห้าปี คนจบคอมจะเป็นที่แย่งตัวของทุกบริษัท อีกสิบปี โปรแกรมเมอร์เก่งๆ คนนึง จะมีค่าตัวแพงกว่าวิศวกรคุมไซต์เก่งๆ หลายเท่า”
เสียงของเซี่ยตงราบเรียบ ไม่มีความตื่นเต้นแม้แต่น้อย
เหมือนเขากำลังเล่าข้อเท็จจริงที่เกิดขึ้นไปแล้วให้ฟัง
แต่สำหรับจ้าวเหมิง คำพูดพวกนี้เหมือนเสียงฟ้าผ่า
เ
