ธอไม่เคยได้ยินใครฟันธงแบบนี้มาก่อน
คนรอบตัวเธอทุกคนบอกว่าสถาปัตย์ดีอย่างนั้นอย่างนี้ มั่นคง มีหน้ามีตา เป็น “ชามข้าวเหล็ก” (งานมั่นคงตลอดชีพ)
ส่วนคอมพิวเตอร์ คือของเล่นของพวกเด็กเกเรในร้านเกม
แต่ผู้ชายตรงหน้า กลับวาดภาพอนาคตที่กลับตาลปัตร และน่าตื่นตาตื่นใจให้เธอเห็น
อนาคตแบบนั้น ฟังดู… น่าหลงใหลกว่าเยอะ
“แต่ว่า… คอมพิวเตอร์ไม่ได้เป็นงานกินแรงตอนหนุ่มสาวเหรอ? ได้ยินว่าพอแก่ตัวไปก็จะโดนโละทิ้ง” จ้าวเหมิงถามข้อข้องใจสุดท้ายที่สำคัญที่สุด
เซี่ยตงยิ้ม
“ทุกอาชีพก็ต้องใช้แรงทั้งนั้นแหละ คนงานก่อสร้างแก่ตัวไปก็แบกอิฐไม่ไหวเหมือนกัน แต่ความต่างของคอมพิวเตอร์คือ มันให้ค่ากับประสบการณ์และปัญญาของคุณ”
“ยิ่งเขียนโค้ดเยอะ มุมมองต่อปัญหา ตรรกะการแก้ปัญหาของคุณจะเปลี่ยนไปแบบก้าวกระโดด โค้ดที่คุณเขียนจะไม่ใช่แค่คำสั่งง่ายๆ แต่จะเป็นระบบที่งดงาม เป็นโครงสร้างที่เปลี่ยนโลกได้”
“นั่นไม่ได้เรียกว่า ‘โดนโละ’ เขาเรียกว่า ‘ยกระดับ’ (Ascension)”
“แน่นอน ข้อแม้คือ คุณต้องเรียนรู้ตลอดเวลา พัฒนาตัวเองไม่หยุด”
พูดจบ เซี่ยตงก็ยกโค้กขึ้นดื่มอึกใหญ่
เขารู้สึกว่าวันนี้พูดเยอะไปหน่อย
ทั้งร้าน KFC เหมือนจะเงียบลงไปถนัดตา
จ้าวเหมิงยืนนิ่ง ดวงตาคู่สวยฉายแววสับสนซับซ้อน
มีความตกใจ มีการครุ่นคิด และมี… ความกระจ่างแจ้ง
เพื่อนสาวสองคนข้างหลังเธอก็มองหน้ากันเลิ่กลั่ก เห็นชัดว่าโดนทฤษฎีล้ำยุคของเซี่ยตงเล่นงานเข้าให้แล้ว
หว
